งานวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้กับศีลธรรม ตามจริยศาสตร์ของคานท์กับพุทธจริยศาสตร์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากหนังสือ ของคานท์ หนังสือที่อธิบายแนวความคิดของคานท์ และศึกษาพระไตรปิฏก พร้อมด้วยอรรถกถา ฎีกาฝ่ายเถรวาท โดยมุ่งศึกษาเรื่องบ่อเกิดของความรู้ ธรรมชาติของความรู้ ประเภทของ ความรู้ และความสัมพันธ์ระหว่างความรู้และศีลธรรม ผลการวิจัยพบว่า คานท์เห็นว่า ความรู้ของมนุษย์มีบ่อเกิดจาก 2 แหล่ง ได้แก่ ประสาทสัมผัสและความเข้าใจ บ่อเกิดแรกช่วยให้เรารับรู้วัตถุ บ่อเกิดที่สองให้ความคิด แก่เรา ความรู้เป็นผลจากการทำงานร่วมกันระหว่างผู้รู้และสิ่งที่ถูกรู้ ความรู้ที่แท้จริง เป็นความรู้ก่อนประสบการณ์ ความรู้ประเภทนี้ช่วยให้เรามีความรู้เกี่ยวกับข้อเท็จจริง ทางวิทยาศาสตร์และหน้าที่ทางศีลธรรม คานท์เชื่อว่าหลักเกณฑ์ทางศีลธรรมเป็นสากล และ เป็นจริงเสมอ หลักเกณฑ์ดังกล่าวเป็นสากลสำหรับสิ่งมีภาวะที่มีเหตุผลทั้งหลาย ดังนั้น ความรู้และศีลธรรมจึงมีความสัมพันธ์กัน ในพุทธจริยศาสตร์ ความรู้ทางศีลธรรมมีพื้นฐานอยู่บนความรู้ในสัจธรรม ซึ่งเข้าถึง ได้ด้วยปัญญา ดังนั้น ปัญญาจึงช่วยให้เราสามารถเข้าถึงหลักเกณฑ์ทางศีลธรรม รวมถึง ช่วยให้มีการปฏิบัติตามเพื่อนำสู่ประโยชน์สุขแก่ตนเองและผู้อื่น ปัญญา ความรู้ในสัจธรรม และความรู้ทางศีลธรรม รวมถึงการปฏิบัติ มีความสัมพันธ์กันแนบแน่น กล่าวคือ ยิ่งมีปัญญา เฉียบคมขึ้น ความรู้ในสัจธรรมและศีลธรรมก็จะยิ่งชัดเจนขึ้น การปฏิบัติก็จะสอดคล้องกับ กฏเกณฑ์ในธรรมชาติมากขึ้น ซึ่งในที่สุดก็จะส่งผลให้มีปัญญาเฉียบคมยิ่งขึ้น ผู้วิจัยมีความเห็นว่า ทรรศนะทางจริยศาสตร์ของคานท์และของพุทธจริยศาสตร์ในเรื่อง ที่เกี่ยวกับความรู้ในกฏศีลธรรมและการปฏิบัติตามกฏศีลธรรมมีสาระสำคัญที่ตรงกันคือ ตัว เหตุผลปัญญาจะต้องควบคุมกับการเข้าใจหลักศีลธรรม ที่จะทำให้สามารถนำมาปฏิบัติได้อย่าง สอดคล้องกับการดำรงชีวิตของมนุษย์ในสังคมปัจจุบัน