งานวิจัยเรื่องนี้ มีเป้าหมายในการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการฟื้นฟูแหล่งน้ำของ ชุมชนกับการเพิ่มการบริโภคอาหารโปรตีนจากแหล่งน้ำในระดับครัวเรือนโดยเฉพาะครัวเรือน ที่ยากจนในชนบท และประโยชน์อื่นๆ เช่น สร้างรายได้แก่ครัวเรือน และสร้างทุนทางสังคม เป็นต้น โดยใช้หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน่านในจังหวัดน่านเป็นกรณีศึกษา การศึกษา ครั้งนี้ใช้การศึกษาเชิงคุณภาพร่วมกับเชิงปริมาณ โดยใช้การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง การสังเกตแบบไม่เป็นทางการ การบันทึกการบริโภคอาหารโปรตีนในครัวเรือนและแบบสอบถาม ผลการศึกษาพบว่าหลังจากชุมชนได้ฟื้นฟูแหล่งน้ำมาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 7 ปี ทำให้ ครัวเรือนในชุมชนได้บริโภคอาหารโปรตีนจากแหล่งน้ำเพิ่มขึ้น และสามารถหาอาหารโปรตีน จากแหล่งน้ำได้ตลอดทั้งปี ในปัจจุบันครัวเรือนยากจนได้บริโภคมากกว่าครัวเรือนรวย นอกจากนี้ ยังทำให้ครัวเรือนและองค์กรชุมชนมีรายได้เพิ่มขึ้น จากการจับปลาและสัตว์น้ำมาบริโภค การจับปลาขาย การค้าขายปลา และการจัดบริการการท่องเที่ยว กระบวนการฟื้นฟูแหล่งน้ำโดยการอนุรักษ์พันธุ์สัตว์น้ำของชุมชนได้ใช้การสร้างความ เป็นชุมชนและจิตสำนึกการมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูแหล่งน้ำ ปัจจัยส่งเสริมที่สำคัญที่มีผลต่อ ความสำเร็จ ได้แก่ มีการจำแนกเขตพื้นที่แหล่งน้ำที่เหมาะสม มีกฏระเบียบชุมชนที่เข้มแข็ง มีกลุ่มหรือผู้นำที่เข้มแข็ง เป้าหมายการฟื้นฟูที่ชัดเจน การทำงานในลักษณะกลุ่มเครือข่าย การประยุกต์ใช้จารีตประเพณีและภูมิปัญญาท้องถิ่น การจัดการการทรัพยากรดังกล่าวเป็น กระบวนการประชาสังคมและการเพิ่มทุนทางสังคม ผลการศึกษาสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางการเพิ่มปริมาณอาหารโปรตีนในชุมชน ชนบท โดยเฉพาะกลุ่มครัวเรือนยากจน ต้องเป็นชุมชนที่มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่ยังสามารถ ฟื้นฟูได้ ทั้งนี้ควรจะทำในชุมชนที่มีความพร้อมในเรื่อง มีความเป็นชุมชน มีกลุ่มผู้นำที่ เข้มแข็ง และมีระบบสิทธิชุมชน และสามารถนำเอาวิธีการบันทึกการบริโภคอาหารในครัวเรือน ไปประยุกต์ใช้ในการศึกษาวิจัยทางโภชนาการชุมชนในเรื่องการสำรวจการบริโภคอาหารระดับ ครัวเรือน