งานวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักคำสอนเรื่องทานในพระพุทธศาสนา แนวคิดเชิงจริยศาสตร์เรื่องทาน ความรู้ ความเข้าใจ ความเชื่อ ทัศนะ รูปแบบ วิธีการ ปฏิบัติ และเกณฑ์ตัดสินคุณค่าเชิงจริยธรรมในการให้ทานของชาวไทยพุทธในกรุงเทพมหานคร วิธีดำเนินการวิจัยมี 2 วิธีคือ การวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการศึกษาค้นคว้าจาก พระไตรปิฏกเป็นหลัก และการวิจัยเชิงปริมาณโดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างชาวไทยพุทธในกรุงเทพ มหานครจำนวน 400 คน รวบรวมข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถามซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น ผลจากการวิจัยเชิงคุณภาพ พบว่า ทานหมายถึง การให้ การแบ่งปัน เพื่ออนุเคราะห์ สงเคราะห์ ตอบแทนหรือบูชาคุณโดยมุ่งเจตนาเป็นเหตุให้มากกว่าวัตถุที่ให้ ทานมีองค์ประกอบ หลัก 3 ประการคือ ผู้ให้ (ทายก) สิ่งที่ให้ (ไทยธรรม) และผู้รับ (ปฏิคาหก) ทานที่มีคุณค่า ตามหลักพุทธจริยศาสตร์คือทานที่ผู้ให้ประกอบด้วยเจตนาที่ดี จุดหมายแห่งทานมี 3 ระดับคือ จุดหมายขั้นต้น ขั้นกลางและจุดหมายสูงสุดได้แก่ทานที่ให้เพื่อสิ่งที่มิใช่อุปธิ เป็นไปเพื่อ การเข้าถึงพระนิพพานอันเป็นเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา เกณฑ์ตัดสินค่าทางจริยธรรม ในการให้ทานคือเจตนาที่เป็นกุศลและอกุศล รวมถึงการพิจารณาวิธีการและผลของการให้ว่า เป็นที่ยอมรับของผู้รู้และสังคมและเป็นประโยชน์หรือไม่ ผลจากการวิจัยเชิงปริมาณ พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความเข้าใจหลักการแห่ง ทานในเกณฑ์ดี (ค่าเฉลี่ย 8.83) ยกเว้นเรื่องการถวายสังฆทานและบุญกิริยาวัตถุ ส่วนใหญ่ ยังเชื่อในกฏแห่งกรรม (ร้อยละ 87.6) และเชื่อหลักกัมมัสสกตา (ร้อยละ 88.0) แต่ ผู้ที่เชื่อและไม่เชื่อเรื่องชาติหน้ามีจำนวนเท่ากัน (ร้อยละ 45.5/45.5) กลุ่มใหญ่ที่สุด ให้ทานนานๆ ครั้ง (ร้อยละ 75.0) และไม่กำหนดวาระและโอกาสในการให้ทานที่แน่นอน (ร้อยละ 65.0) กลุ่มใหญ่ที่สุดนิยมทำบุญโดยการตักบาตรในตอนเช้า (ร้อยละ 40.3) และ ให้ทานเพื่อต้องการความสุขแก่ตนเองและครอบครัว (ร้อยละ 26.0) จุดหมายสูงสุดในการ ให้ทานคือเพื่อช่วยดำรงพระศาสนา (ร้อยละ 29.3) และเห็นว่า การกระทำของพระเวสสันดร ที่ทรงบริจาคบุตรธิดาและภริยาให้เป็นทาน เป็นสิ่งไม่ควรทำ (ร้อยละ 37.0)