การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษากลุ่มผู้ย้ายถิ่นสตรีจากประเทศพม่า เปรียบเทียบกับ สตรีไทยโดยกำหนดที่มีอายุอยู่ในช่วงวัยเจริญพันธุ์ (15-49 ปี) ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ เดียวกันในจังหวัดกาญจนบุรี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) อธิบายแบบแผนภาวะเจริญพันธุ์ ของผู้ย้ายถิ่น 2) ศึกษาความแตกต่างของพฤติกรรมการเจริญพันธุ์ระหว่างผู้ย้ายถิ่นกับ สตรีไทย และ 3) กำหนดแบบแผนการปรับตัวทางภาวะเจริญพันธุ์ของผู้ย้ายถิ่น โดยใช้ข้อมูล ทุติยภูมิจากโครงการกาญจนบุรีรอบที่ 1 (พ.ศ.2543) และรอบที่ 2 (พ.ศ.2544) ดำเนินการโดยสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และข้อมูลปฐมภูมิจากชุด แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เก็บเฉพาะประวัติการย้ายถิ่นของสตรีจากประเทศพม่าใน พื้นที่ศึกษา รวมจำนวนสตรีทั้งสิ้น 3,354 คน (คนไทย 2,676 คน และผู้ย้ายถิ่น 678 คน) การอธิบายการปรับตัวทางภาวะเจริญพันธุ์ของผู้ย้ายถิ่น ได้ใช้ทฤษฎีพฤติกรรม มนุษย์กับสิ่งแวดล้อมทางสังคม จากแนวคิดสังคมวิทยาและจิตวิทยา โดยมีตัวชี้วัดดังนี้คือ อัตราเจริญพันธุ์รวม อัตราเจริญพันธุ์รายอายุ อายุแรกสมรส อายุเมื่อมีบุตรคนแรก สัดส่วนการมีบุตรตามลำดับที่ การใช้วิธีคุมกำเนิด ความต้องการบุตรเพิ่ม และความต้องการ คุมกำเนิดที่ไม่ได้รับการตอบสนอง สำหรับแบบแผนการปรับตัวทางภาวะเจริญพันธุ์ของผู้ย้ายถิ่น ที่จะทดสอบนั้น ได้กำหนดไว้ 3 แบบ คือ การกลืนกลายของภาวะเจริญพันธุ์ การหยุดชะงัก ของภาวะเจริญพันธุ์ และการรักษาไว้ของภาวะเจริญพันธุ์เดิม (แบบแผนสองวัฒนธรรม) โดยมี สมมติฐานว่า ผู้ย้ายถิ่นจะปรับตัวตามแบบการกลืนกลายของภาวะเจริญพันธุ์ วิธีที่ใช้ทดสอบคือ การเปลี่ยนแปลงลำดับการมีบุตรอย่างต่อเนื่องของผู้ย้ายถิ่นตามระยะเวลาที่อยู่ในประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่า ผู้ย้ายถิ่นมีอัตราเจริญพันธุ์รายอายุสูงกว่าคนไทยทุกกลุ่มอายุ อัตราเจริญพันธุ์รวมของคนไทยเท่ากับ 1.69 และของผู้ย้ายถิ่นเท่ากับ 3.19 ผู้ย้ายถิ่น แต่งงานเร็วกว่าคนไทย แต่คนไทยจะมีลูกเร็วกว่า สัดส่วนการมีบุตรตามลำดับที่ (รุ่นอายุ 45-49 ปี) ของผู้ย้ายถิ่นสูงกว่าคนไทย ผู้ย้ายถิ่นมีอัตราคุมกำเนิดโดยรวมต่ำกว่าคนไทย ผู้ย้ายถิ่นมีความต้องการบุตรเพิ่มสูงกว่าคนไทย ในขณะที่สัดส่วนของความต้องการที่ไม่ได้ รับการตอบสนองของผู้ย้ายถิ่นอยู่ในระดับต่ำ การทดสอบสมมุติฐานโดยใช้วิธีวิเคราะห์ประวัติชีวิตเพื่อนำมาสร้างตารางชีพพหุของ การมีบุตรต่อเนื่องใน 3 ช่วงเวลาที่ผ่านมา พบว่า ผู้ย้ายถิ่นไม่ได้ปรับตัวแบบการกลืนกลาย ของภาวะเจริญพันธุ์จึงไม่เป็นไปตามสมมติฐาน อย่างไรก็ตามแบบแผนสองวัฒนธรรมอาจสามารถ ใช้อธิบายการปรับตัวทางภาวะเจริญพันธุ์ของผู้ย้ายถิ่นได้