การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาบทบาทของการรวมกลุ่มประชาชน ต่อการถ่ายทอดเทคโนโลยีว่ามีความสัมพันธ์เกื้อกูลกันอย่างไร และมีปัจจัยใดบ้างที่ เกี่ยวข้องต่อกระบวนการดังกล่าวโดยใช้พัฒนาการของกลุ่มสตรีอาสาทอผ้าหนองขาว อ.ท่าม่วง จ.กาญจนบุรี เป็นกรณีศึกษา ใช้วิธีการศึกษาเชิงคุณภาพอันประกอบด้วย การศึกษาข้อมูล จากเอกสารที่เกี่ยวข้อง การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม การสัมภาษณ์แบบ เจาะลึกและการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งดำเนินการในระหว่างเดือนตุลาคม-มีนาคม 2544 ผลการศึกษาพบว่าการใช้เทคโนโลยีดั้งเดิม (กี่มือ) (ช่วงก่อตั้งหมู่บ้าน- พ.ศ.2524) มีเป้าหมายเพื่อใช้ในชีวิตประจำวันและประเพณีพื้นบ้านเป็นหลัก โดยมีฐาน โครงสร้างของการถ่ายทอดและเรียนรู้ผ่านกลุ่มเครือญาติต่อมา (พ.ศ.2525) ชุมชนมีการ ใช้เทคโนโลยีการผลิตแบบใหม่ (กี่กระตุก) เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของตลาดโดยเฉพาะ อย่างยิ่งในช่วง พ.ศ. 2540 เมื่อการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยได้เข้ามาส่งเสริมการ ท่องเที่ยวโดยการนำเสนอภาพลักษณ์ของชุมชนให้เป็นหมู่บ้านเพื่อการท่องเที่ยวเชิง วัฒนธรรมซึ่งความเคลื่อนไหวดังกล่าวได้นำไปสู่การรวมกลุ่มในลักษณะโครงสร้างใหม่ ที่การผลิตไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับฐานของกลุ่มเครือญาติอย่างเดียว แต่เป็นการรวมกลุ่ม ที่อาศัยแกนที่มีทักษะด้านการทอและการจัดการเป็นหลัก อย่างไรก็ตามจากการศึกษาพบว่าท่ามกลางความต้องการสินค้าที่ผลิตโดยเทคโนโลยี แบบใหม่ (กี่กระตุก) มีข้อพึงระมัดระวังเกี่ยวกับการสูญหายของเทคโนโลยีแบบเก่า (กี่มือ) อันเป็นฐานทางภูมิปัญญาดั้งเดิมของชุมชน จึงขอเสนอแนะว่าประการที่หนึ่ง ควรมีการส่งเสริมการสืบทอดภูมิปัญญาดั้งเดิม (กี่มือ) โดยบรรจุไว้ในหลักสูตรท้องถิ่น ประการที่สอง ควรมีการพัฒนาแกนที่มีทักษะด้านการทอและการจัดการให้มีขีดความสามารถ ด้านการประดิษฐ์คิดค้นอย่างต่อเนื่องและประการที่สามควรมีการวิจัยอย่างเร่งด่วน ในประเด็นเกี่ยวกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมว่าจะสามารถสร้างความยั่งยืน ทางด้านเศรษฐกิจให้มีความสอดคล้องกับภูมิปัญญาท้องถิ่นและวัฒนธรรมของชุมชนได้อย่างไร