โรคมาลาเรียเป็นปัญหาสาธารณสุขสำคัญสำหรับประชากรในโลกเขตร้อนรวมถึงประเทศไทย การดื้อยาของเชื้อพลาสโมเดียมฟัลซิพาลัมต่อยาต้านมาลาเรียที่ใช้กันอยู่ เช่น คลอโรควิน สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อาร์ธีมิซินินและสารอนุพันธ์เป็นยาต้านมาลาเรียที่มีหมู่เอ็นโดเปอร์ ออกไซด์ในโมเลกุล ยากลุ่มนี้มีประสิทธิภาพมากในการฆ่าเชื้อมาลาเรียที่ดื้อยาโดยไม่ก่อให้ เกิดอาการข้างเคียง ปัจจุบันยังไม่ปรากฏรายงานการดื้อยาอาร์ธีมิซินินของเชื้อมาลาเรีย ฟัลซิพาลัม ในหลอดทดลองพบการเสื่อมฤทธิ์ของยาอาร์ธีมิซินินเมื่อยาถูกบ่มกับไซโตซอลของเม็ด เลือดแดงปกติและเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย โดยไซโตซอลของเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัส ซีเมียทั้งชนิด Hb H และ Hb H/Hb CS ทำลายยาได้มากกว่าไซโตซอลของเม็ดเลือดแดงปกติ โมเลกุลในไซโตซอลที่มีขนาดใหญ่กว่า 10 กิโลดาลตันเป็นตัวการสำคัญในการทำลายยาโดยไม่พบ การเสื่อมฤทธิ์ของยาชนิดนี้โดยโมเลกุลที่มีขนาดเล็กกว่า 10 กิโลดาลตัน ปัจจัยหลักในการ ทำลายยาอาร์ธีมิซินินในไซโตซอลของเม็ดเลือดแดงปกติเป็นโมเลกุลที่ไม่ทนความร้อนแต่ใน ไซโตซอลของเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมียทั้งชนิด Hb H และ Hb H/Hb CS โมเลกุลที่ทน ความร้อนเป็นปัจจัยหลักในการทำลายยา คะตะเลสและฮีโมโกลบินซึ่งเป็นฮีโมโปรตีนสามารถ ทำให้ยาอาร์ธีมิซินินเสื่อมฤทธิ์ได้ขณะที่ซีรีโนโปรตีนคือกลูตาไธโอนเปอร์ออกซิเดสไม่ทำลายยา สำหรับการทำลายยาโดยฮีโมโกลบินเอนั้นฮีโมโกลบินเอในสภาพริดิวซ์มีประสิทธิภาพในการ ทำลายยาดีกว่าเมทฮีโมโกลบิน นอกจากนี้ยังพบการทำลายยาอาร์ธีมิซินินได้โดยไซโตโครมซี การศึกษานี้ไม่ได้บ่งบอกชนิดของปัจจัยทนความร้อนที่เป็นตัวหลักในการทำลายยาอาร์ธีมิซินิน ในเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย อย่างไรก็ตามการศึกษาทางสเป็คโตรโฟโตเมทรีและ เอสดีเอส-โพลีอะครีลาไมด์ เจล-อิเล็คโตรโฟรีซิสพบมีฮีโมโปรตีนในส่วนที่ทนความร้อน ของทั้งเม็ดเลือดแดงปกติและเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย หนึ่งในโปรตีนเหล่านี้คือโกลบิน การเข้าใจปัจจัยที่สามารถลดประสิทธิภาพของยาอาร์ธีมิซินินในเม็ดเลือดแดงเจ้าบ้านนี้ อาจเป็นประโยชน์ในการสร้างอนุพันธ์ของยาอาร์ธีมิซินินที่มีประสิทธิภาพดีขึ้นได้ในอนาคต