การวิจัยเรื่องดนตรีโปงลางในจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นการวิจัยโดยใช้ระเบียบวิธีวิจัย เชิงมานุษยดนตรีวิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบททางดนตรีของโปงลาง ลักษณะทางกายภาพ ระบบเสียง และการดำเนินทำนองของลายโปงลาง ผลการวิจัยมีดังนี้ โปงลางพัฒนาการมาจาก "เกราะลอ" หรือ "ขอลอ" เป็นเครื่องตีใช้บอกสัญญาณต่างๆ ของชาวบ้าน และใช้ตีไล่นก ไล่กา ตามไร่นา ตอนแรก มีจำนวน 6 ลูก และพัฒนาเป็น 9 ลูก และ 12-17 ลูก ตามลำดับโปงลางประกอบด้วย 3 ส่วน คือ ผืนโปงลาง ขาตั้งโปงลาง และ ไม้ตีโปงลาง การผลิตโปงลางแบ่งได้เป็น 2 ขั้นตอนใหญ่ คือ ขั้นเตรียมการ คือเตรียมวัสดุ อุปกรณ์ และขั้นทำโปงลาง ประกอบด้วย การขึ้นรูป การตัดลูกโปงลาง การเทียบเสียง การ เจาะรูร้อยเชือก และการตีทดสอบเสียง โปงลางต้องเก็บไว้ในที่อากาศถ่ายเทได้สะดวก โปงลางบรรเลงได้ 2 แบบ คือ บรรเลงคนเดียว และบรรเลง 2 คน การบรรเลง 2 คน คนแรกบรรเลงทำนองเพลง เรียกว่า "หมอเคาะ" หรือ "หมอเสพ" อีกคนมีหน้าที่เคาะจังหวะ เป็นเสียงประสานเรียกว่า "หมอเสิบ" โปงลางบรรเลงรวมวงกับเครื่องดนตรีอีสานชนิดอื่นๆ ได้ โปงลางมีการไหว้ครู 2 แบบ คือ ไหว้ครูประจำปีและไหว้ครูก่อนการแสดง โปงลางที่นำมาศึกษาทำจากไม้มะหาด มี 17 ลูก 1 วงประกอบด้วยเสียง C, D, E, F, G, A และ B, มี 13 ลูก 2 วง มี 6 เสียง คือ C, D, E, F, G และ A, มี 12 ลูก 1 วง มี 5 เสียง คือ C, D, E, G และ A กลุ่มเสียงที่ใช้ในลายโปงลางมี 5 เสียงคือ C, D, E, G และ A โครงสร้างของลาย ประกอบด้วย รูปแบบที่มีลูกนำ รูปแบบที่มีการบรรเลงซ้ำ รูปแบบที่มีลูกจบ การเคลื่อนที่ของ ทำนองใช้แบบเป็นขั้นๆ คือ คู่ 2 และใช้การเคลื่อนที่แบบกระโดด เป็นคู่ 3, คู่ 4 และคู่ 5 ตามลำดับ คู่ 6 และคู่ 7 มีน้อยมาก ทิศทางการเคลื่อนที่ค่อยๆ สูงขึ้นจนถึงเสียงสูงสุดของ การบรรเลงลายนั้น แล้วเคลื่อนที่ลงมาจบการบรรเลงที่เสียง A ลูกตกหรือเสียงที่สำคัญในการ บรรเลงคือเสียง E (มี) และ A (ลา) เป็นเสียงที่ "หมอเสิบ" ใช้เคาะ และเทคนิคที่สำคัญ คือการตีสลับมือ การเพิ่มโน้ตในการบรรเลง และการกรอ