การศึกษาที่ผ่านมาได้แสดงให้เห็นว่าจุลินทรีย์ชนิดต่างๆ สามารถกำจัดโลหะหนัก ในน้ำได้ การใช้จุลินทรีย์เหล่านี้เป็นตัวดูดซับโลหะหนัก ถือเป็นทางเลือกใหม่ในการบำบัด น้ำเสียที่มีการปนเปื้อนโลหะหนักเนื่องจากวิธีนี้เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพ ค่าใช้จ่ายต่ำ และไม่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ในการศึกษานี้ได้ทำการแยกเชื้อจุลินทรีย์ที่สามารถทน ต่อแคดเมียมมาจากน้ำในโรงบำบัดน้ำเสียของกรุงเทพมหานคร เชื้อจุลินทรีย์ที่แยกได้ จะถูกเลี้ยงในอาหารที่มีแคดเมียมในปริมาณที่แตกต่างกันเพื่อทดสอบความสามารถในการทน ต่อแคดเมียมของจุลินทรีย์แต่ละชนิด เชื้อจุลินทรีย์ที่มีความสามารถในการทนต่อแคดเมียม สูงสุดจะถูกนำไปใช้ในการทดลองต่อไป โดยทำการศึกษาความเป็นพิษของแคดเมียมที่มีต่อ จุลินทรีย์ชนิดนี้ และการดูดซับแคดเมียมโดยจุลินทรีย์ชนิดนี้ได้มีการเปรียบเทียบความ สามารถในการกำจัดแคดเมียมระหว่างจุลินทรีย์ที่มีชีวิตกับไม่มีชีวิต นอกจากนี้ยังทำการ ศึกษาผลของปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อการดูดซับแคดเมียมได้แก่ ค่าความเป็นกรดด่างเริ่มต้น ของสารละลาย, ความเข้มข้นของตัวดูดซับ, ระยะเวลาที่ใช้ในการดูดซับ และความเข้มข้น เริ่มต้นของแคดเมียมในสารละลาย ในการทดสอบการดูดซับแคดเมียม จะทำการทดลองในระบบ batch ในห้องปฏิบัติการ ความเข้มข้นสุดท้ายของแคดเมียมในสารละลายจะถูกวิเคราะห์โดยใช้ atomic absorption spectrophotometer การทดลองเหล่านี้ได้มีการทำแบบสามซ้ำ และ ข้อมูลที่ได้ถูกนำมาวิเคราะห์ทางสถิติโดยวิธี Analysis of Variance จากการทดลอง พบว่า ~iSphingomonas paucimobilis~i เป็นแบคทีเรียที่สามารถ ทนต่อแคดเมียมได้สูงสุด โดยสามารถอยู่รอดในอาหารที่มีแคดเมียมสูงถึง 200 มิลลิกรัมต่อลิตร ได้ อย่างไรก็ตามพบว่าแคดเมียมที่ความเข้มข้น 25 ถึง 200 มิลลิกรัมต่อลิตรสามารถยับยั้ง การเจริญเติบโตของแบคทีเรียชนิดนี้ได้ เซลที่มีชีวิตของแบคทีเรียชนิดนี้มีประสิทธิภาพใน การกำจัดแคดเมียมได้ดีกว่าเซลที่ไม่มีชีวิตโดยเซลที่มีชีวิตสามารถกำจัดแคดเมียมได้ 84% ที่ pH 6 ในขณะที่เซลที่ไม่มีชีวิตกำจัดได้เพียง 28% ที่ pH 5 นอกจากนี้ พบว่า ค่าความ เป็นกรดด่างเริ่มต้นของสารละลาย, ความเข้มข้นของตัวดูดซับ, ระยะเวลาที่ใช้ในการดูดซับ และความเข้มข้นแคดเมียมเริ่มต้นมีผลต่อการดูดซับแคดเมียมโดยแบคทีเรียชนิดนี้ การดูดซับ แคดเมียมโดยแบคทีเรียชนิดนี้ พบว่าเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยประมาณ 95% ของการดูดซับ ทั้งหมดเกิดขึ้นภายใน 50 นาที ค่าความเป็นกรดด่างที่เหมาะสมสำหรับการดูดซับแคดเมียม ในการทดลองนี้ อยู่ระหว่าง 5 กับ 6 ข้อมูลในการทดลองนี้สามารถเข้ากับแบบจำลอง Langmuir ได้ ค่าการดูดซับสูงสุด กับค่าคงที่ b ในการทดลองนี้ คือ 19.61 มิลลิกรัมต่อกรัม และ 0.364 ลิตรต่อมิลลิกรัม ตามลำดับ การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า ~iS. paucimobilis~i เป็นตัวดูดซับแคดเมียมที่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในน้ำเสียที่มีความเข้มข้นของแคดเมียมต่ำ