การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของนักสังคมสงเคราะห์สังกัด กรุงเทพมหานคร ตามองค์ประกอบคุณภาพชีวิต 9 ด้าน โดยศึกษาระดับคุณภาพชีวิตที่เป็นจริง ในปัจจุบัน ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรและวิธีพัฒนาคุณภาพชีวิตทั้ง 9 ด้าน กลุ่มประชากร 228 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาใน รูปแบบตารางแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสหสัมพันธ์ใน แนวคู่ขนาน ผลการวิจัยพบว่า นักสังคมสงเคราะห์ สังกัดกรุงเทพมหานครมีคุณภาพชีวิตโดยรวมส่วนใหญ่ อยู่ในระดับปานกลาง และเมื่อจำแนกระดับคุณภาพชีวิตตามด้านต่างๆ พบว่า นักสังคมสงเคราะห์ มีคุณภาพชีวิตระดับสูงในด้านความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน สภาวะแวดล้อมบริเวณที่อยู่ อาศัย และความสัมพันธ์ในครอบครัว คุณภาพชีวิตระดับปานกลาง ได้แก่ ด้านสุขภาพอนามัย บริการขั้นพื้นฐานทางสังคม ความพึงพอใจในงาน การมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนและสังคม ความสำเร็จในชีวิตและการใช้เวลาว่างและกิจกรรมนันทนาการ การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ตัวแปร พบว่า ตัวแปรต้นด้าน เพศ อายุ สถานภาพการสมรส การศึกษา รายได้รวมต่อเดือน การออม ภาระหนี้สิน อายุราชการ ภาระในการดูแลสมาชิกในครอบครัว กรรมสิทธิ์ที่อยู่อาศัย การเป็นสมาชิกสมาคม/ชมรม มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตในทางบวก และวิธีการพัฒนาคุณภาพ ชีวิตของนักสังคมสงเคราะห์เรียงลำดับความสำคัญในการพัฒนาได้ดังนี้ คือ ความปลอดภัยใน ชีวิตและทรัพย์สิน สุขภาพอนามัย ความพึงพอใจในงาน บริการขั้นพื้นฐานทางสังคม สภาวะ แวดล้อมบริเวณที่อยู่อาศัย ความสัมพันธ์ในครอบครัว การมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนและสังคม การใช้เวลาว่างและกิจกรรมนันทนาการ และความสำเร็จในชีวิต ข้อเสนอแนะจากผลการวิจัย ด้านสุขภาพอนามัยควรให้ความสำคัญกับการตรวจสุขภาพ ประจำปี ด้านความพึงพอใจในงานควรให้ความสำคัญในการพิจารณาความดีความชอบเพื่อเป็น ขวัญกำลังใจในการทำงานของนักสังคมสงเคราะห์ และด้านความสำเร็จในชีวิตเรื่องการศึกษา ต่อ ควรสนับสนุนให้มีการศึกษาต่อหรือการจัดอบรมความรู้ใหม่ๆ การสัมมนาแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อนักสังคมสงเคราะห์จะได้นำความรู้มาประยุกต์ใช้กับการสังคมสงเคราะห์ต่อไป