ภาวะการกินกันเองได้ถูกศึกษาอย่างมากมายในสิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิดและสามารถ ทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่เสถียรหรือไม่เสถียรต่อประชากรได้ ซึ่งขึ้นอยู่กับแบบจำลองที่นำ ไปศึกษาในการศึกษานี้ ได้ศึกษาถึงแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของระบบผู้ล่า-เหยื่อ ซึ่งอธิบาย ด้วยระบบสมการอนุพันธ์เชิงเส้นอันดับที่หนึ่ง 3 สมการ โดยที่ช่วงอายุของผู้ล่าได้ถูก แบ่งออกเป็น 2 ช่วงอายุ คือ ช่วงตัวอ่อน และ ช่วงตัวเต็มวัย ผู้ล่าจะมีการกินกันเอง โดยที่ตัวเต็มวัยจะดำรงชีวิตด้วยการกินตัวอ่อนเป็นอาหาร จากการวิเคราะห์โดยใช้ทฤษฎี Hopf Bifurcation และระเบียบวิธีเชิงตัวเลข แสดงให้เห็นว่า ระบบของผู้ล่า-เหยื่อ จะมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อระดับของการกินกันเองมี การเปลี่ยนแปลงนั่นคือ เมื่อภาวะการกินกันเองมีระดับต่ำ ระบบจะเข้าสู่สภาวะสมดุล แต่ ถ้าภาวะการกินกันเองมีระดับที่สูงขึ้น ระบบจะสูญเสียสภาวะที่สมดุลและเกิดลิมิตไซเคิล ขึ้นได้ แบบจำลองที่นำเสนอนี้ คือ ยุทธวิธีทางแบบจำลองเพื่อส่งเสริมให้เกิดความเข้าใจถึง ผลกระทบเชิงพลวัตที่เกิดขึ้นในระบบซึ่งมีภาวะการกินกันเองที่มีขนาดใหญ่ขึ้น