การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างสังคม ที่มีการเปลี่ยนแปลงสู่ลักษณะของเมืองกับฝน โดยมีพื้นที่ศึกษาในชุมชนเพิ่มสิน-วัดเกาะ เขตสายไหม กรุงเทพมหานคร โดยได้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพในการเก็บรวบรวมและวิเคราะห์ แนวทางการศึกษาได้กำหนดกรอบแนวคิดของการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างสังคม กับฝนว่ามีความสัมพันธ์กับกลุ่มตัวแปรที่สำคัญ 3 กลุ่ม คือ 1. การเปลี่ยนแปลงทาง กายภาพและสิ่งแวดล้อม 2. การเปลี่ยนแปลงทางสังคม วัฒนธรรมและเศรษฐกิจ และ 3. บทบาท ความสามารถในการนำทรัพยากรมาใช้ของกลุ่มองค์กรต่าง ๆ โดยแนวการวิเคราะห์ในครั้งนี้ ได้อาศัยแนวคิดสำคัญ คือ แนวคิด การเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรม การกลายเป็นเมือง และนิเวศวิทยาวัฒนธรรม สำหรับผลการศึกษาในครั้งนี้ได้แบ่งการวิเคราะห์ออกเป็น 2 ส่วน โดยในส่วนแรก เป็นการพิจารณาความสัมพันธ์ของกลุ่มตัวแปรทั้ง 3 กลุ่มในข้างต้นกับอิทธิพลที่มีต่อ ความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับฝน ซึ่งพบว่า ในภาวะของการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นใน แต่ละตัวแปรนั้นมีสาเหตุหลักที่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกลุ่มตัวแปรเหล่านี้เกิดจาก การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่ขยายตัวเข้ามายังชุมชนผ่านกลายเป็นเมือง โดยในเบื้องต้น ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและสิ่งแวดล้อมเพื่อรองรับการขยายตัวของเขตเมือง จนกระทั่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางด้านอื่น ๆ ตามลำดับ ขณะที่การเปลี่ยนแปลงบทบาท ความสามารถในการนำทรัพยากรมาใช้ในกลุ่มองค์กรต่าง ๆ นั้นไม่ได้มีอิทธิพลอย่างชัดเจน ต่อการเปลี่ยนแปลงภายในชุมชน หากแต่กลุ่มองค์กรต่าง ๆ ที่เข้ามาเกี่ยวข้องนั้นเป็นไป ในลักษณะของการเข้ามามีบทบาทในการจัดการแก้ปัญหาและวางแผนในส่วนที่เกี่ยวข้อง กับน้ำและฝน ส่วนต่อมาคือการวิเคราะห์ตามแนวคิดนิเวศวิทยาวัฒนธรรมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ถึงผลของความสัมพันธ์จากการเปลี่ยนแปลงระหว่างเทคโนโลยีกับแบบแผนพฤติกรรมของคนใน ชุมชน ซึ่งการกลายเป็นเมืองของชุมชนที่เพิ่มขึ้นได้ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนใน ชุมชนกับฝนและหมายรวมถึงสิ่งแวดล้อมโดยรวมนั้นเกิดการถอยห่าง / แปลกแยกออกจากกัน โดยมีผลที่ตามมาของการกลายเป็นเมือง ไม่ว่าจะเป็นแบบแผนการจัดการในลักษณะของเมือง หรือเทคโนโลยีได้เข้ามามีอิทธิพลแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม ซึ่งส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสถานะและแนวคิดของคนในชุมชนต่อฝนหรือการใช้ทรัพยากรอื่นๆ ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัย ได้เสนอให้ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนเพื่อการ พัฒนาต่าง ๆ ได้ตระหนักถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นตั้งแต่ในระดับนโยบาย เพราะการ เปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตามแผนการพัฒนานั้นไม่ได้มีเพียงส่วนของเป้าหมายตามนโยบาย เท่านั้นแต่ยังมีผลต่อความสัมพันธ์ภายในชุมชนและที่มีต่อสิ่งแวดล้อมที่จะได้รับผลกระทบ อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้