การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการจัดการปัญหาภัยแล้ง ในฐานะที่เป็นปัญหาสาธารณะของกลุ่มชาวบ้าน ว่ามีพัฒนาการตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน อย่างไร ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยแวดล้อมทางทรัพยากร สังคม เศรษฐกิจ การเมืองและวัฒนธรรม รูปแบบการแก้ปัญหาเหล่านั้นตั้งอยู่บนองค์ประกอบหรือเงื่อนไข ปัจจัยใดบ้าง ซึ่งจะนำไปสู่การอธิบายถึงศักยภาพและความเข้มแข็งของภาคประชาชนในการ จัดการปัญหาสาธารณะ โดยทำการศึกษาในชุมชนตำบลเสือโก้ก อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีประสบการณ์ปก้ปัญหาภัยแล้งมาอย่างต่อเนื่อง การเก็บข้อมูลใช้การศึกษาจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง การจัดเวทีเสวนา การสัมภาษณ์ ระดับลึก การสังเกต และการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของชุมชน ผลการศึกษาพบว่า รูปแบบการแก้ปัญหาภัยแล้งในตำบลเสือโก้ก สามารถแบ่งได้เป็น 4 รูปแบบ คือ 1) การแก้ปัญหาโดยวิธีเฉพาะหน้า 2) การแก้ปัญหาผ่านประเพณี ความเชื่อ พื้นบ้าน 3) การแก้ปัญหาโดยความร่วมมือและพึ่งพากันเองภายในชุมชน 4) การแก้ปัญหา ผ่านโครงการของรัฐหรือองค์กรภายนอกชุมชน ซึ่งกระบวนการและผลจากรูปแบบการแก้ปัญหา ดังกล่าวได้สะท้อนให้เห็นว่าศักยภาพในการจัดการปัญหาสาธารณะร่วมกันของชาวบ้านในระดับ ชุมชนนั้น มีทั้งปัจจัยที่เป็นทุนหนุนเสริมและปัจจัยที่เป็นอุปสรรค ดังนี้ 1) ไม่ได้ใช้ โครงสร้างการสื่อสารสาธารณะที่มีในการปรึกษาปัญหาสาธารณะมากนัก 2) ขาดการสะสมทักษะ คิด ใคร่ครวญ หาทางออก และตัดสินใจร่วมกันระดับชุมชน 3) ผู้นำมีความสำคัญในการกระตุ้น ริเริ่มสร้างสรรค์การทำงานส่วนรวม 4) แม้กรอบความคิดของคนในชุมชนจะยังคาดหวังความ ช่วยเหลือในการแก้ปัญหาจากภายนอกแต่ก็เริ่มเรียนรู้ถึงพลังที่เกิดจากการรวมตัวกันของคน ในชุมชน 5) สถาบันของชุมชน (เช่น วัด โรงเรียน) มีบทบาทเป็นศูนย์กลางของการทำงาน ส่วนรวม 6) สำนึกความเป็นชุมชนเป็นพื้นฐานสำคัญของความร่วมมือกัน