การเพิ่มการซึมผ่านของอินซูลินโดยใช้ไคโตซานจากต่างแหล่งวัตถุดิบเช่น จากเปลือกปู แกนปลาหมึก ไคโตซานที่ละลายน้ำได้ดี และ ไคโตซานกลูตาเมต เป็นสารช่วยเพิ่มการดูดซึม ได้มีการศึกษาในหนูทดลองโดยบริหารยาอินซูลินผ่านเยื่อบุจมูก และทวารหนัก ความเข้มข้นของ อินซูลินในพลาสมา(เภสัชจลนศาสตร์) วิเคราะห์โดยการใช้เทคนิค ELISA ในขณะเดียวกันทำการ ติดตามการเปลี่ยนแปลงทางเภสัชจลนศาสตร์โดยดูจากการเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำตาลกลูโคส ในเลือด จากการเปรียบเทียบการบริหารยาอินซูลินระหว่างการบริหารยาผ่านเยื่อบุจมูก และ ทหารหนัก พบว่า เมื่อบริหารยาอินซูลินผ่านเยื่อบุจมูกในขนาด 4 ยูนิต/กิโลกรัม โดยมีไคโตซานจากต่างแหล่งวัตถุดิบ ในความเข้มข้น 0.25% โดยน้ำหนัก/ปริมาตร พารามิเตอร์ทางเภสัชจลนศาสตร์ของอินซูลิน เช่น AUC(,insulin) มีปริมาณมากกว่าการบริหารยาอินซูลินผ่านทางทวารหนักอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะ ที่ระดับอินซูลินสูงสุดหลังจากบริหารยาผ่านเยื่อบุจมูก โดยมีไคโตซานที่ผลิตจากเปลือกปู ไคโตซาน กลูตาเมต และไคโตซานที่ละลายน้ำได้ดี มีระดับสูงกว่าการบริหารยาอินซูลินผ่านทางทวารหนัก อย่างมีนัยสำคัญ แต่ไคโตซานที่ผลิตได้จากแกนปลาหมึกไม่ให้ผลที่ความแตกต่างกัน ในส่วนของ การเปลี่ยนแปลงทางเภสัชพลศาสตร์ เช่น AUC(,glucose) และการลดลงของระดับน้ำตาลกลูโคส ในเลือด พบว่าเมื่อบริหารยาอินซูลินผ่านเยื่อบุจมูกโดยมีไคโตซานกลูตาเมต และไคโตซานที่ ละลายน้ำได้ดีเป็นสารช่วยเพิ่มการดูดซึมจะมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปรียบเทียบ กับการบริหารยาผ่านทางทวารหนัก ค่าชีวประสิทธิผลหลังจากบริหารยาอินซูลินโดยมีไคโตซาน จากต่างแหล่งวัตถุดิบเป็นสารช่วยเพิ่มการดูดซึมผ่านทางเยื่อบุจมูกและทหารหนัก มีค่าอยู่ ระหว่าง 6.8-12.6% และ 0.53-2.92% ตามลำดับ การเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติทางเคมีและกายภาพ ของไคโตซานจากต่างแหล่งวัตถุดิบ เช่น ความหนืด น้ำหนักโมเลกุล และ percent degree of deacetylation ต่อผลทางเภสัชจลนศาสตร์ และเภสัชพลศาสตร์ จากการบริหารยาอินซูลินผ่าน เยื่อบุจมูก พบว่ามีความสัมพันธ์ในเชิงสมการเส้นตรง ส่วนการบริหารยาอินซูลินผ่านทาง ทวารหนักไม่พบความสัมพันธ์ดังกล่าว จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่าอินซูลินมีการดูดซึม เข้าสู่ร่างกายเมื่อบริหารยาผ่านเยื่อบุจมูก โดยมีไคโตซานจากต่างแหล่งวัตถุดิบเป็นสาร ช่วยเพิ่มการดูดซึม ดีกว่าการบริหารยาอินซูลินผ่านทางทวารหนัก