การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของที่ดินที่ทำการเกษตร ตามแนวทฤษฎีใหม่ ทัศนคติที่มีต่อการทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่ และปัจจัยที่มีความ สัมพันธ์กับการทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่ ใช้ข้อมูลทุติยภูมิศึกษาทรัพยากรธรรมชาติ ได้แก่ สภาพภูมิประเทศ ภูมิอากาศ ทรัพยากรดิน ทรัพยากรน้ำ และศึกษาทัศนคติที่มีต่อ การทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่โดยใช้แบบสัมภาษณ์หัวหน้าครัวเรือนเกษตรกรกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 35 ครัวเรือน สถิติที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การผันแปรร่วม และการวิเคราะห์ การจำแนกพหุ ผลการศึกษา ด้านศักยภาพของพื้นที่ทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่ พบว่า พื้นที่ศึกษา มีลักษณะเป็นพื้นที่ราบใช้ทำการเกษตร ลักษณะดินเป็นดินกลุ่มหน่วยดินที่ 15 เกิดจาก ตะกอนน้ำจืด เนื้อดินเป็นดินร่วนเหนียวหรือร่วนเหนียวปนทรายแป้ง การระบายน้ำค่อนข้างเลว เหมาะสมในการทำนาไม่เหมาะสมที่จะปลูกพืชไร่ในช่วงฤดูฝน และกลุ่มหน่วยดินที่ 52 B เป็นดินตื้นถึงตื้นมาก ลักษณะเนื้อดินบนเป็นดินร่วนเหนียว ส่วนดินชั้นล่างเป็นดินเหนียว ปนก้อนปูน ความอุดมสมบูรณ์ปานกลาง-สูง เหมาะสมปลูกพืชไร่รากตื้น ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 1,290.40 ม.ม.ต่อปี น้ำใต้ดินมีปริมาณน้อย มีแหล่งน้ำท่าจากอ่างเก็บน้ำห้วยหินขาว ส่วนด้านทัศนคติที่มีต่อการทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่ พบว่า หัวหน้าครัวเรือนเกษตรกร กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด มีระดับทัศนคติสูงต่อการทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่ จากการ ทดสอบทางสถิติ พบว่า รายได้นอกภาคเกษตรมีผลต่อทัศนคติที่มีต่อการทำการเกษตรตามแนว ทฤษฎีใหม่อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้ คือ ควรให้การสนับสนุนระบบชลประทาน โดยการ จัดหาน้ำเข้าสู่แปลงเกษตรของเกษตรกรให้เพียงพอและเหมาะสมกับพืชในการทำการเกษตรตาม แนวทฤษฎีใหม่ ควรให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องปรับปรุงคลองและแหล่งน้ำธรรมชาติให้สามารถ รองรับน้ำได้อย่างเต็มที่ ควรให้ความรู้อย่างต่อเนื่อง เพื่อเป็นแนวทางในการทำการเกษตร ตามแนวทฤษฎีใหม่ ที่ผ่านมาเกษตรกรมีความรู้ว่า การทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่มีเพียง ขั้นที่หนึ่ง คือ ขุดสระและอบรมแก่ราษฎรที่ร่วมโครงการเท่านั้น แต่มีเพียงส่วนน้อยที่ ทราบว่ามีทฤษฎีใหม่ขั้นที่สอง คือ การรวมพลังกันในรูปกลุ่มหรือสหกรณ์