การสัมผัสเป็นช่องทางหนึ่งในการสื่อสารทางอวัจนภาษา ซึ่งมีความสำคัญต่อความสัมพันธ์ ระหว่างบุคคล การสัมผัสมีส่วนในการสร้างและส่งเสริมความสัมพันธ์ แสดงความรู้สึก อารมณ์ และความหมายในการสื่อสาร รวมถึงกระตุ้นปฏิกิริยาตอบสนองในการสื่อสารได้ การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบและปริมาณกายสัมผัส เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยพื้นฐานของบุคคลกับลักษณะกายสัมผัส และเพื่อศึกษาบริบททางสังคมวัฒนธรรม ที่มีความสัมพันธ์ต่อกายสัมผัส การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาปริมาณและลักษณะต่าง ๆ ของการสัมผัส 24 รูปแบบที่เกิดขึ้น ระหว่างผู้สื่อสารที่เป็นเพื่อนเพศเดียวกันและเพื่อนต่างเพศ ซึ่งการสัมผัสในการศึกษาครั้งนี้ประกอบ ด้วยรูปแบบการสัมผัส 4 รูปแบบ ได้แก่ การแตะ การจับ การลูบ และการตบ โดยผู้ส่งสารใช้มือไป สัมผัสร่างกายส่วนต่าง ๆ 6 ส่วนของผู้รับสาร ได้แก่ ศีรษะ ใบหน้า ไหล่ แขน มือ และหลัง ในการดำเนินการศึกษา ได้เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์และการใช้แบบสอบถาม ส่วน ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของตัวแปรอิสระและตัวแปรตาม ได้ใช้สถิติ Chi-square test ((+,C) (2)) โดยกำหนดค่านัยสำคัญที่ระดับ 0.05 ผลการศึกษาพบว่า เพศ เป็นตัวแปรที่มีความ สัมพันธ์กับลักษณะการสัมผัส โดยการสัมผัสระหว่างเพื่อนเพศเดียวกันพบมากกว่าการสัมผัสระหว่าง เพื่อนต่างเพศ และพบว่าเพศหญิงสัมผัสบุคคลอื่นมากกว่าเพศชาย นอกจากนี้พบว่า การพักอาศัย ของกลุ่มตัวอย่างและรูปแบบการเลี้ยงดูของบิดามารดาเป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับลักษณะ การสัมผัสด้วยเช่นกัน ในการศึกษาถึงปริมาณและลักษณะการสัมผัส พบว่า มีการสัมผัสกันค่อนข้างน้อย รูปแบบการ สัมผัสที่ใช้มาก คือ การแตะและการจับ ส่วนรูปแบบที่ใช้น้อยที่สุด คือ การลูบ และพบว่าอวัยวะที่ถูก สัมผัสมากคือ ไหล่ แขนและมือ ส่วนอวัยวะที่ถูกสัมผัสน้อย คือ ศีรษะและใบหน้า นอกจากนี้ยังได้ศึกษาถึงปัจจัยทางสังคมวัฒนธรรมของการสัมผัส พบว่า โอกาสหรือสถานการณ์ สถานที่ การปรากฏตัวของบุคคลอื่น บุคคลแวดล้อมที่ไม่มีความสัมพันธ์กับผู้สัมผัส อารมณ์ของผู้ สัมผัส และความห่างของระยะเวลาที่ผู้สัมผัสไม่ได้พบกับเพื่อนเป็นปัจจัยที่มีผลกระทบต่อลักษณะ การสัมผัส การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเฉพาะแง่มุมของผู้สัมผัส จึงเห็นว่าครั้งต่อไปควรมีการศึกษาใน แง่มุมของผู้รับสาร ในประเด็นเรื่องความหมาย ลักษณะการสัมผัสรูปแบบอื่น และในบริบทและ ปัจจัยอื่นด้วย