การบริบาลทางเภสัชกรรมเป็นบทบาทของเภสัชกรที่มีคุณค่าสำหรับผู้ป่วยในหลายกลุ่ม ในการ ศึกษานี้เป็นการให้การบริบาลทางเภสัชกรรมในผู้ป่วยเด็กติดเชื้อเอชไอวี โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อบรรยายบทบาทของเภสัชกรในการบริบาลทางเภสัชกรรม การศึกษาทำในเด็กติดเชื้อเอชไอวี ที่รับการรักษาด้วยยาต้านไวรัสอยู่ในคลินิกผู้ป่วยนอกของสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี จำนวน 40 ราย การบริบาลทางเภสัชกรรมที่ให้ได้แก่ การทบทวนประวัติการรักษา, การประเมิน การใช้ยาตามสั่ง, การตรวจสอบความถูกต้องของการใช้ยา, การให้คำปรึกษา, และการติดตาม ผลการรักษาและอาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยา โดยติดตามผู้ป่วยติดต่อกัน 3 ครั้งของการนัด มาคลินิก ข้อมูลที่เก็บคือ ชนิดและจำนวนของปัญหาจากการใช้ยาและความคลาดเคลื่อนของการใช้ยา วิธีการแก้ไขปัญหาของเภสัชกร และผลของการใช้ยาตามสั่งหลังจากการบริบาลทางเภสัชกรรม ผู้ป่วยที่ศึกษามีอายุเฉลี่ย 2.35(+,ฑ)2.01 ปี ค่าเฉลี่ยของ CD4 คือ 13.98% (0%-42%) และ 65% ของผู้ป่วยมีความรุนแรงของอาการทางคลินิกจัดอยู่ในระดับ B หรือ C ผลการศึกษาพบ จำนวนปัญหาจากการใช้ยาทั้งหมด 204 ครั้ง จำนวนผู้ป่วยที่พบปัญหาจากการใช้ยาในนัดครั้งที่ 1, 2 และ 3 เป็นร้อยละ 83.8, 80.5 และ 77.8 ตามลำดับ ปัญหาที่พบมีแนวโน้มลดลงในหมวด ปัญหา ขนาดยาต่ำเกินไป และผู้ป่วยไม่ทำตามคำแนะนำ เภสัชกรทำการแนะนำการแก้ไขปัญหาร้อยละ 65 ของปัญหาทั้งหมด (133 จาก 204) จากการแก้ไขที่ทำการปรึกษากับแพทย์จำนวน 65 ครั้ง แพทย์ยอมรับคำแนะนำคิดเป็นร้อยละ 75.4 (49 จาก 65) ผลของการศึกษาความคลาดเคลื่อนจาก การใช้ยาพบจำนวน 80 ครั้ง จำนวนผู้ป่วยที่พบความคลาดเคลื่อนในนัดครั้งที่ 1, 2 และ 3 เป็น ร้อยละ 67, 25 และ 33 ตามลำดับ ร้อยละ 75 ของความคลาดเคลื่อนที่พบเกิดขึ้นในกระบวนการ บริหารยา การไม่ใช้ยาตามสั่งเมื่อประเมินด้วยวิธีการนับจำนวนยาก่อนที่เภสัชกรจะให้คำปรึกษา คิดเป็นร้อยละ 40 หลังให้คำปรึกษา จำนวนผู้ป่วยที่ไม่ใช้ยาตามสั่งคิดเป็นร้อยละ 18.2 ใน นัดครั้งที่ 2 และ 16.7 ในนัดครั้งที่ 3 สำหรับผลจากการประเมินด้วยวิธีการลงบันทึกของ ผู้ปกครองมีจำนวนผู้ป่วยที่ไม่ใช้ยาตามสั่งในทั้ง 3 นัดคิดเป็นร้อยละ 21.1, 5.7 และ 0 ตามลำดับ โดยสรุป เภสัชกรสามารถแสดงบทบาทที่มีประโยชน์ในการดูแลผู้ป่วยเด็กติดเชื้อเอชไอวีในคลินิก ผู้ป่วยนอกได้