วัสดุพลาสติกที่ใช้ในทางยาอาจเกิดปฏิกิริยากับตัวยาได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดูดซึม (sorption) ยกตัวอย่างเช่น การที่ยาถูกดูดเข้าไปในขวดน้ำเกลือ สายน้ำเกลือ หรืออุปกรณ์ที่เป็น พลาสติกอื่น ๆ สารช่วยที่มีอยู่ในเนื้อพลาสติก เช่น สารช่วยเพิ่มความยืดหยุ่น อาจถูกปลดปล่อยออก จากเนื้อพลาสติกมาปนเปื้อนกับยาได้ ที่พบมากคือการปลดปล่อยสารช่วยเพิ่มความยืดหยุ่น di-2-ethylhexyl phthalate (DEHP) จากพลาสติกชนิด PVC ปัจจัยที่มีผลต่อการดูดซึมของยาเข้าไป ในสายน้ำเกลือ ได้แก่ อัตราการไหลของสารละลายยา ความยาวของสายน้ำเกลือ ความเข้มข้นของ สารละลายยา และชนิดของสายน้ำเกลือ จากการศึกษาการดูดซึมยา isosorbide dinitrate, nitroglycerin และ amphotericin B เข้าไปในสายน้ำเกลือ พบว่าของปริมาณยา isosorbide dinitrate ที่เหลืออยู่หลังจากผ่านสายน้ำเกลือยาว 50 เซนติเมตร มีปริมาณยาเหลืออยู่น้อยที่สุด ร้อยละ 89-90 ใน 2.5 นาทีแรก และค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจนถึงร้อยละ 99 ใน 8 ชั่วโมง ซึ่งผลที่ได้นี้ใกล้ เคียงกับที่พบในยา nitroglycerin สำหรับ amphotericin B พบปริมาณยาเหลืออยู่ร้อยละ 98-99 ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึง 8 ชั่วโมง เมื่อศึกษาการดูดซึมของยาในขวดน้ำเกลือพลาสติกขนาด 100 มิลลิลิตร พบปริมาณยา isosorbide dinitrate และ nitroglycerin เหลืออยู่มากกว่าร้อยละ 90 ภายใน 7 วัน สำหรับ amphotericin B พบปริมาณยาเหลืออยู่มากกว่าร้อยละ 90 เฉพาะใน 2 วันแรก ต่อมาจะตก ตะกอนในวันที่ 5 เมื่อมีการล้างสายน้ำเกลือด้วยเอทธิลแอลกอฮอล์ต่อน้ำ อัตราส่วน 1:1 และ เอทธิล- แอลกอฮอล์ อย่างละ 10 มิลลิลิตร พบมีการปลดปล่อยสาร DEHP ออกมา แต่ไม่พบเมื่อมีการล้าง สายด้วย น้ำ สารละลายเดกซ์โตรส 5% หรือ สารละลายโซเดียมคลอไรด์ 0.9% และไม่พบ DEHP เมื่อมีการไหลอย่างต่อเนื่องของสารละลายดังกล่าวในสายน้ำเกลือภายใน 8 ชั่วโมง จากการศึกษานี้ สามารถนำความรู้มาปรับใช้ในทางปฏิบัติได้ เมื่อทราบรูปแบบการสูญเสียยาสู่พลาสติก จะสามารถ กำหนดวิธีการหลีกเลี่ยงหรือลดการดูดซึมยาสู่พลาสติกได้