ระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน เป็นตัวชี้วัดถึงประสิทธิภาพในการทำงาน ของบุคคล และคุณภาพของงาน การศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับความเหนื่อยหน่าย ในการทำงานของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา เพื่อทราบระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน และตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงาน โดยกลุ่มตัวอย่างเป็น ข้าราชการครูสายปฏิบัติการสอน ในโรงเรียนมัธยมศึกษา เขตการศึกษา 5 จำนวน 377 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multistage random sampling) การเก็บ รวบรวมข้อมูลใช้แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการทบทวนวรรณกรรมและงานวิจัยที่ เกี่ยวข้อง วิเคราะห์ความสัมพันธ์และความสามารถในการทำนาย ใช้ค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีระดับความเหนื่อยหน่ายในการทำงานด้าน ความอ่อนล้าทางอารมณ์ และการสูญเสียความสัมพันธ์ส่วนบุคคลอยู่ในระดับต่ำ ด้านความรู้สึก ไม่ประสบความสำเร็จอยู่ในระดับสูง และตัวแปรที่มีความสัมพันธ์และสามารถทำนายความ เหนื่อยหน่ายในการทำงาน ได้แก่ สัมพันธภาพในหน่วยงาน บุคลิกภาพแบบเก็บตัว-อารมณ์ มั่นคง บุคลิกภาพแบบแสดงออก-อารมณ์มั่นคง อายุ ภาระงานสอน การบริหารงานของหน่วยงาน และการปฏิบัติกิจกรรม สามารถร่วมกันทำนายระดับความเหนื่อยหน่ายด้านความอ่อนล้าทาง อารมณ์ได้ร้อยละ 28.7 ตัวแปรบุคลิกภาพแบบเก็บตัว-อารมณ์มั่นคง การเห็นคุณค่าในตนเอง สัมพันธภาพภายในหน่วยงาน การปฏิบัติกิจกรรม และบุคลิกภาพแบบแสดงออก-อารมณ์มั่นคง สามารถร่วมกันทำนายระดับความเหนื่อยหน่ายด้านการสูญเสียความสัมพันธ์ส่วนบุคคลได้ ร้อยละ 19.0 ตัวแปรการเห็นคุณค่าในตนเอง สัมพันธภาพภายในหน่วยงาน บุคลิกภาพแบบ เก็บตัว-อารมณ์มั่นคง ภาระงานสอน และภาวะสุขภาพ สามารถร่วมกันทำนายระดัยความเหนื่อยหน่าย ด้านความรู้สึกไม่ประสบความสำเร็จได้ร้อยละ 16.6 จากผลการวิจัย ทำให้ครูทราบเกี่ยวกับ ปัญหาความเหนื่อยหน่ายและสาเหตุของความเหนื่อยหน่าย เพื่อให้ครูและผู้บริหารทางการศึกษา ช่วยการป้องกันแก้ไขปัญหาความเหนื่อยหน่ายในการทำงานของครู และนำผลการศึกษาไปใช้ เป็นข้อมูลอธิบายความเหนื่อยหน่ายในการทำงานของครูในเขตการศึกษาอื่น ๆ ต่อไป