การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะใช้ในการวิจัยเชิงปฏิบัติการ นำข้อปฏิบัติ เข้าไปพัฒนาการดูแลในเด็กป่วยมะเร็งเมื่อเกิดภาวะนิวโตรพีเนีย และเพื่อศึกษาปัจจัย ที่จะยับยั้งหรือสนับสนุนข้อปฏิบัติในการดูแล การศึกษาครั้งนี้ได้รับความร่วมมือจาก พยาบาลทั้งหมด (จำนวน 18 คน) ในหอผู้ป่วยเด็ก อายุ 0-5 ปี ในโรงพยาบาลรามาธิบดี เข้ามามีส่วนร่วมในการศึกษา โดยเก็บข้อมูลระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม 2543 ข้อมูลเชิงปริมาณ นำมาใช้เพื่อเปรียบเทียบการรับรู้ของพยาบาลในการดูแลเด็กป่วย มะเร็งเมื่อเกิดภาวะนิวโตรพีเนียก่อนและหลังการศึกษา สำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพผู้วิจัยได้ ใช้การสัมภาษณ์ระดับลึก การสังเกตอย่างมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม การจดบันทึกภาคสนาม การจัดกลุ่ม และการประชุมกลุ่ม ผลการศึกษาพบว่า มีปัจจัยที่จะยับยั้ง และสนับสนุนการใช้ข้อปฏิบัติในการดูแลเด็ก ป่วยมะเร็งเมื่อเกิดภาวะนิวโตรพีเนีย การใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการและประโยชน์จากปัจจัย ที่เอื้ออำนวยจะเป็นกลยุทธ์ที่ช่วยในการพัฒนาคุณภาพการพยาบาล และผลลัพธ์ที่ดีของผู้ป่วย นอกจากนั้นยังพบว่า คะแนนการรับรู้ของพยาบาลหลังจากการนำข้อปฏิบัติการดูแลผู้ป่วยที่มี ภาวะนิวโตรพีเนียเข้าไปใช้สูงกว่าก่อนที่จะนำข้อปฏิบัติการดูแลผู้ป่วยที่มีภาวะนิวโตรพีเนีย เข้าไปใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001 ในช่อง 1 และ p<.05 ในช่อง 2) ผลการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า ผู้บริหารควรให้ความสนใจอย่างต่อเนื่องในการ ที่จะช่วยลดปัจจัยที่เป็นอุปสรรค และส่งเสริมปัจจัยที่จะช่วยเอื้ออำนวยในการใช้ข้อปฏิบัติ การเตรียมพยาบาลในระดับปริญญาโท ดังเช่น ผู้ปฏิบัติการพยาบาลขั้นสูง จะมีบทบาทที่สำคัญ ในการประสานการนำข้อปฏิบัติการดูแลเด็กป่วยมะเร็งเมื่อเกิดภาวะนิวโตรพีเนีย เข้าไป พัฒนาคุณภาพการพยาบาล