การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้ ความคิดเห็นและการปฏิบัติของ เกษตรกรเกี่ยวกับการใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืชในสวนยาง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กัน ตลอดจนปัญหาและข้อเสนอแนะต่าง ๆ เพื่อหาแนวทางในการส่งเสริมให้มีการใช้สารเคมีป้องกัน และกำจัดวัชพืชให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ โดยทำการศึกษาเกษตรกรเจ้าของสวนยางในจังหวัด หนองคาย จำนวน 327 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ สถิติเชิง พรรณนา คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนสถิติวิเคราะห์คือ ค่าสถิติ t-test และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของตัวแปรโดยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearsons Product Moment Correlation Coefficient) สรุปผลการศึกษาได้ดังนี้ เกษตรกรผู้ใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืชส่วนใหญ่เป็นเพศชาย อายุเฉลี่ย 44.6 ปี การศึกษา ระดับประถมศึกษา มีสมาชิกในครอบครัวเฉลี่ย 5 คน ในครอบครัวมีสมาชิกที่เป็นแรงงานเฉลี่ย 3 คน รายได้ของครอบครัวต่ำกว่า 20,000 บาท/ปี มีพื้นที่ปลูกยางเฉลี่ย 14.4 ไร่ ส่วนใหญ่มีความ ต้องการรับรู้ข่าวสารเกี่ยวกับการใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืช จากเจ้าหน้าที่ส่งเสริมการ เกษตร / สกย. การประชุมอบรมและผู้นำหมู่บ้าน และพบว่า เกษตรกรมีระดับความรู้สูง มีความ คิดเห็นเชิงบวก มีการปฏิบัติถูกต้องระดับมาก ส่วนการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ปัจจัยที่มีความ สัมพันธ์เชิงบวกกับความรู้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 คือ ระดับการศึกษา ปัจจัยที่มีความ สัมพันธ์เชิงบวกกับความคิดเห็น คือ รายได้ทั้งหมดในครอบครัว และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์เชิงบวก กับการปฏิบัติคือ การรับรู้ข่าวสารเกี่ยวกับการใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืช ส่วนความรู้ ความ คิดเห็น และการปฏิบัติของเกษตรกรเกี่ยวกับการใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืช มีความสัมพันธ์ กัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 แนวทางในการส่งเสริมให้มีการใช้สารเคมีป้องกันและกำจัดวัชพืชในสวนยางจังหวัดหนองคาย ได้แก่ ควรถ่ายทอดความรู้ผ่านตัวบุคคลพร้อมทั้งมีสื่อประกอบ เช่น วิดีโอ และ โทรทัศน์ โดยให้มี หน่วยเคลื่อนที่เข้าไปในหมู่บ้าน ถ่ายทอดความรู้ ความคิดเห็น และการปฏิบัติที่ยังไม่ถูกต้องตลอดจน จัดให้มีการพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ ความคิดเห็นต่อกัน