โรคเพ็นนิซิลิโอซีส มาร์เนฟฟิไอ เป็นโรคราฉวยโอกาสที่พบมากเป็นอันดับที่ 3 ในผู้ป่วย โรคเอดส์ทางตอนเหนือของประเทศไทย ซึ่งมีสาเหตุมาจากการติดเชื้อราสองรูป ~iPenicillium~i ~imarneffei~i การให้การวินิจฉัยโรคที่ไม่ถูกต้องและการรักษาที่ล่าช้าทำให้ผู้ป่วยเสียชีวิต ในอัตราที่สูง เนื่องจากลักษณะอาการแสดงของโรคเพ็นนิซิลิโอซีส มาร์เนฟฟิไอ คล้ายคลึง กับผู้ป่วยวัณโรค histoplasmosis, cryptococcosis รวมทั้งโรคติดเชื้อราทั้งระบบอื่นๆ ทำให้มีความต้องการวิธีการตรวจวินิจฉัยโรคที่มีความจำเพาะและเชื่อถือได้ ดังนั้น monoclonal antibody (MAb) ที่จำเพาะต่อเชื้อ ~iP. marneffei~i คือ 3C2, 8C3, 8B11 และ 3B9 จึงได้ถูกผลิตขึ้นจากเซลล์ลูกผสมที่ได้จากหนู BALB/c ที่ถูกกระตุ้นด้วยแอนติเจน "crude culture filtrate" ที่เตรียมจากเชื้อในรูปราสาย จากนั้นทำการตรวจกรองและตรวจสอบ เซลล์ลูกผสมที่ได้โดยใช้แอนติเจนที่เตรียมจากเชื้อราอื่นๆ โดยวิธี ELISA, immunoblotting และ immunofluorescent staining จากการตรวจสอบ MAbs ที่ได้ด้วยวิธี immunoblotting พบว่า 3C2 ซึ่งเป็น IgG(,1) subclass ทำปฏิกริยาจำเพาะกับ denatured form ของ 38-kDa แอนติเจน ในขณะที่ 8B11 และ 3B9 ซึ่งเป็น IgM subclass ทำปฏิกริยากับสารที่มี น้ำหนักโมเลกุลสูง (มากกว่า 200 kDa) ที่ถูกผลิตจากเชื้อทั้งในรูปราสายและส่าได้ดี และ พบว่า immunoreactive epitopes ของ 8B11 และ 3B9 น่าจะเป็นส่วนของ carbohydrate โดยพิจารณาจากการที่บริเวณดังกล่าวถูกย้อมได้ด้วย Concanavalin A และไวต่อการทำ ปฏิกิริยา กับ periodate ซึ่งตรงข้ามกับ immunoreactive epitopes ของ 8C3 ซึ่งเป็น IgM subclass และ 3C2 ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเมื่อทำปฏิกริยากับ periodate เมื่อตรวจสอบ MAbs ด้วยวิธี immunofluorescent staining พบว่า MAbs ชนิด IgM ทั้ง 3 ตัว ทำปฏิกริยากับเชื้อ ~iP. marneffei~i ทั้งในรูปราสายและส่าได้ดี แต่ไม่ทำปฏิกริยากับเชื้อ ~iHistoplasma~i ~icapsulatum~i ในรูปส่าและเชื้อ ~iCryptococcus neoformans~i ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึง กับเชื้อ ~iP. marneffei~i มาก ดังนั้น MAbs เหล่านี้จึงมีประโยชน์ที่จะนำมาใช้พัฒนาวิธี ทดสอบเพื่อใช้วินิจฉัยโรคเพ็นนิซิลิโอซีส มาร์เนฟฟิไอ ดังเช่นการตรวจหาเชื้อ ~iP. marneffei~i ใน culture และ tissue biopsy specimens โดยวิธี immunofluorescent staining สำหรับการศึกษาระบาดวิทยาจากพันธุกรรมของเชื้อ ~iP. marneffei~i จำนวน 67 สายพันธุ์ โดยการใช้เทคนิค pulsed-field gel electrophoresis (PFGE) พบว่าวิธีดังกล่าวสามารถ จำแนกเชื้อที่ตรวจสอบออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ (macrorestriction pattern, MP) และ 9 กลุ่มย่อย (MP subclass) หลังจากการย่อยสารพันธุกรรมของเชื้อด้วยเอ็นไซม์ ~iNot~iI จากจำนวนเชื้อที่ แยกได้จากผู้ป่วย 64 สายพันธุ์ พบว่า 42 สายพันธุ์ (65.6%) อยู่ในกลุ่ม MPI แบ่งออกเป็น MPIa 8 สายพันธุ์, MPIb 11 สายพันธุ์, MPIc 10 สายพันธุ์, MPId 3 สายพันธุ์ MPIe 5 สายพันธุ์ และ MPIf 3 สายพันธุ์ ในขณะที่ 22 สายพันธุ์ (34.4%) อยู่ในกลุ่ม MPII แบ่งออกเป็น MPIIa 6 สายพันธุ์, MPIIb 4 สายพันธุ์ และ MPIIc 7 สายพันธุ์ ส่วนเชื้อที่แยกได้จากตัวอ้นนั้น 2 สายพันธุ์อยู่ในกลุ่มย่อย MPIa และอีก 1 สายพันธุ์อยู่ในกลุ่มย่อย MPIc ผลการศึกษานี้ไม่พบ ความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญระหว่างพันธุกรรมของเชื้อที่ถูกจัดแบ่งเป็นกลุ่มต่างๆ โดยวิธี PFGE กับภูมิภาคหรือชนิดของตัวอย่างจากผู้ป่วย แต่มีข้อสังเกตคือพบว่าสายพันธุ์ที่แยกได้ ก่อนปี พ.ศ.2538 จะเป็น MPI ทั้งหมด ส่วนสายพันธุ์ในกลุ่ม MPII ค่อยๆ พบเพิ่มจำนวน มากขึ้นหลังจากเวลานั้นเป็นต้นมา อย่างไรก็ตามการนำข้อมูลทางระบาดวิทยาจากพันธุกรรม ของเชื้อที่จะนำไปใช้นี้จะต้องมีการศึกษาสายพันธุ์ของเชื้อเพิ่มเติมต่อไป