งานวิจัยเรื่องการศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดทางการปกครองของพระพุทธศาสนา และของอาริสโตเติลครั้งนี้ ผู้วิจัยได้มุ่งไปในประเด็นหลักคือ เรื่องเป้าหมายการปกครอง ความยุติธรรม รูปแบบการปกครอง ประชากรกับสิทธิและหน้าที่ ผู้ปกครอง การศึกษา และการ ธำรงเสถียรภาพ ซึ่งแต่ละส่วนมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กัน ส่งผลถึงกัน และเป็นองค์ประกอบ สำคัญที่จะนำไปสู่การวิเคราะห์ค้นหา "การปกครองที่ดี" ตามทรรศนะของแต่ละฝ่าย ผลการวิจัยพบว่า ทั้งสองฝ่ายมีความเห็นคล้ายๆ กันว่า เป้าหมายการปกครองอยู่ที่การ สามารถสร้างสภาพแวดล้อมทางสังคมให้เป็นแหล่งพำนักที่ดีที่สุดในการแสวงหาชีวิตที่ดีงามของ สมาชิกในสังคม แต่ลักษณะของเป้าหมายการปกครองและวิธีการที่จะดำเนินไปสู่เป้าหมายการ ปกครองนั้นมีความแตกต่างกันออกไปบ้างตามทรรศนะของแต่ละฝ่าย กล่าวคือ หลักการการปกครอง ที่ดีในทรรศนะของพระพุทธศาสนาเน้นหลัก "ถือธรรมเป็นใหญ่" หมายความว่าในการตัดสิน พิจารณาในทุกๆ เรื่องที่เกี่ยวกับการปกครองจะต้องคำนึงถึงความถูกต้อง ความดีงาม ความ ยุติธรรม ความมีเหตุผล ความจริง ความสามัคคี และมุ่งผลประโยชน์ของส่วนรวมเป็นสำคัญ หลักการดังกล่าวนี้มีปรากฎให้เห็นในลักษณะการปกครองของสังคมสงฆ์ ซึ่งเป็นสังคมที่บ่งบอก ถึงความเป็นพุทธมากที่สุด ส่วนหลักการปกครองที่ดีในทรรศนะของอาริสโตเติลเน้นหลัก "ถือ กฎหมายเป็นใหญ่" แต่กฎหมายในที่นี้จะต้องเป็นกฎหมายที่ดี คือต้องตัดอคติ ความลำเอียง หรือ การเลือกที่รักมักที่ชัง เป็นกฎหมายที่ถูกบังคับใช้กับคนภายในรัฐโดยเสมอภาคเท่าเทียมกัน เน้นหนักในเรื่องศีลธรรม มีเหตุผล มีลักษณะเป็นกลางๆ เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป และมี เป้าหมายหลักในการบรรลุถึงความยุติธรรมเป็นสำคัญ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เหมือนกันก็คือ ทั้งหลักธรรมของพระพุทธศาสนาและหลักกฎหมายของอาริสโตเติลล้วนมีเป้าหมายอันเดียวกัน คือมุ่งผลประโยชน์ของสมาชิกในสังคมส่วนรวมเป็นสำคัญ