การศึกษาแบบ Hospital-base case control study มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความ สัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสี่ยงของการบาดเจ็บที่บ้านในเด็กอายุ 1 - 4 ปี และลักษณะของกลุ่ม ผู้บาดเจ็บที่มารักษาที่โรงพยาบาลเลิดสิน กรุงเทพมหานคร ในระหว่างเดือนสิงหาคม - ตุลาคม 2542 และจับคู่ตัวอย่างที่ศึกษาแบบ 1 : 1 ด้วยเพศและอายุ จำนวน 121 คู่ เก็บ ข้อมูลจากการสัมภาษณ์บิดามารดาของเด็ก หรือผู้ดูแลเด็ก การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาความ สัมพันธ์ ใช้ chi-square test และ multiple logistic regression (p-value<0.05) ผลการศึกษาพบว่า ชนิดของการบาดเจ็บที่พบมากที่สุดคือ พลัดตก หกล้ม (ร้อยละ 54.6) กลุ่มอายุ 2 - 2.11 ปี มีการบาดเจ็บมากที่สุด (ร้อยละ 28.9) และที่สำคัญร้อยละ 60.7 บาดเจ็บในบ้าน และร้อยละ 39.3 บาดเจ็บรอบ ๆ บริเวณบ้าน นอกจากนี้ยังพบว่าวันเสาร์และ วันอาทิตย์มีการบาดเจ็บสูงกว่าวันอื่น ๆ (ร้อยละ 16.5 และ 18.2) อย่างไรก็ตามพบว่า ร้อยละ 71.1 เกิดการบาดเจ็บขณะเล่นกับคนอื่น ช่วงเวลาที่บาดเจ็บมากที่สุดคือ 16.00 - 18.59 น. (ร้อยละ 32.2) ศีรษะและคอเป็นอวัยวะที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุด (ร้อยละ 45.5) ผลการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์เมื่อควบคุมปัจจัยอื่นแล้ว พบว่าเด็กที่มีประวัติการบาดเจ็บ มาก่อนจะมีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บสูงกว่าเด็กที่ไม่เคยบาดเจ็บ 19.22 เท่า (95% CI = 7.57 - 48.82) และเด็กที่มีพฤติกรรมซุกซนมากมักอยู่ไม่นิ่ง มีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ สูงกว่าเด็กที่มีพฤติกรรมปกติ 19.73 เท่า (95% CI 6.11-63.74) นอกจากนี้ยังพบว่าเด็ก ที่มารดาทำงาน หรือ ทำงานนอกบ้านเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ 4.14 เท่า(95% CI 1.57 - 10.93) เมื่อเปรียบเทียบกับแม่บ้าน หรือไม่มีอาชีพ เด็กส่วนใหญ่ที่ช่วงเวลากลางวันที่มารดา ได้นำไปฝากเลี้ยงที่บ้านญาติ มักจะมีโอกาสเสี่ยงต่อการบาดเจ็บสูงกว่าเด็กที่เลี้ยง ที่บ้านตนเอง (OR = 3.48, 95% CI 1.02 - 11.81) ในขณะที่เด็กที่เลี้ยงที่บ้านญาติ และเกิดการบาดเจ็บที่บ้านญาติ ร้อยละ 37.9 และร้อยละ 50.8 ของเด็กที่บาดเจ็บทั้งหมด เป็นเด็กที่ไม่ได้รับการดูแลโดยผู้ดูแลประจำ ผลของการศึกษาครั้งนี้สามารถนำไปเป็นข้อมูลในการให้สุขศึกษาที่แผนกรับฝากครรภ์และ well baby clinic ของโรงพยาบาล และการป้องกันการบาดเจ็บในกลุ่มเป้าหมายยังสามารถ ทำได้โดยการให้ความรู้ผ่านสื่อมวลชน เช่น โทรทัศน์ และหนังสือพิมพ์ ซึ่งเป็นสื่อที่ ประชาชนให้ความสนใจมากที่สุด