ปัญหาในการเก็บรวบรวมเศษยางจากหางน้ำยางธรรมชาติ คือ มีปริมาณเนื้อยางต่ำ และส่วนที่ไม่ใช่ยางในปริมาณมาก ในอุตสาหกรรมน้ำยางนิยมใช้กรดกำมะถันชนิดเข้มข้น เพื่อทำให้น้ำยางเสียเสถียรภาพและจับตัวเป็นเนื้อยาง อย่างไรก็ตาม วิธีดังกล่าวได้ก่อ ให้เกิดปัญหาอื่น เช่น ได้ยางที่มีคุณภาพต่ำและก่อเกิดมลภาวะทางน้ำ สำหรับงานวิจัยนี้ เป็นความพยายามที่จะศึกษาหาวิธีการใหม่ที่คาดว่าจะช่วยลดปัญหามลภาวะทางน้ำจากหางน้ำยาง ธรรมชาติและสามารถผลิตยางในรูปน้ำยางข้นได้ เทคนิคใหม่นี้จะทำการบ่มยางอนุภาคเล็กในหางน้ำยางโดยใช้เอนไซม์โปรติโอไลติก (proteolytic) ร่วมกับเกลือแกง อนุภาคยางขนาดเล็กจากหางน้ำยางธรรมชาติจะถูกรวบรวม ในรูปน้ำยางข้นด้วยกระบวนการลดปริมาณโปรตีน (deproteinization) ร่วมกับเทคนิคการแยก ชั้นด้วยเกลือ (salting-out) หรือ DP/S สำหรับงานส่วนที่หนึ่งพบว่า กลไกการแยกชั้นของหางน้ำยางแบบ DP/S จะขึ้นกับประจุ บนผิวของอนุภาคยางและเกิดการรวมกันของยางอนุภาคเล็ก นอกจากนี้ จากการศึกษาผลของเวลา ต่อการแยกชั้นในหางน้ำยางแบบ DP/S พบว่าขึ้นกับแหล่งของน้ำยาง อุณหภูมิใช้งานของ เอนไซม์ ความเข้มข้นของเกลือแกงและเอนไซม์ สำหรับงานวิจัยส่วนที่สอง ยางสกิมแสดงคุณลักษณะของโมเลกุลเชิงเส้น ความทนต่อ การเสียเสถียรภาพน้ำยางจากแรงเฉือนได้ดี ความต้านทานต่อปฏิกิริยาออกซิเดชันและคุณสมบัติ เชิงกลต่ำ ผลการทดสอบภายใต้สภาวะเร่งการเก็บรักษา ยางสกิมมีแนวโน้มเกิดการเสื่อมสภาพ ได้ง่ายกว่ายางธรรมชาติ จากการประยุกต์ใช้เทคนิค DP/S ในหางน้ำยางจะทำให้น้ำยางเข้มข้น มากขึ้น แต่ปริมาณเจล โลหะและความทนต่อการเสียเสถียรภาพน้ำยางจากแรงเฉือนพบว่าลดต่ำลง คุณสมบัติการไหลของยางสกิมสนับสนุนผลการทดลองอื่นที่ว่ายางสกิมมีพฤติกรรมแบบโมเลกุลเชิงเส้น ซึ่งสอดคล้องกับผลการศึกษา โดยเครื่องมือทดสอบการแปรรูปชนิดต่างๆ จากผลการศึกษาแสดง ให้เห็นว่าคุณลักษณะเฉพาะและคุณสมบัติการแปรรูปของยางสกิมถูกควบคุมโดยโครงสร้างใน ระดับจุลภาคและคุณสมบัติพื้นฐาน เช่น โครงสร้างแบบเชิงเส้นและปริมาณของส่วนที่ไม่ใช่ยาง จากการศึกษาสามารถที่จะบ่งชี้ว่าการประยุกต์ใช้งานยางสกิมควรพิจารณาถึงการเสื่อมสภาพ ในระหว่างเวลาในการเก็บรักษา การแปรรูปและการใช้งาน ดังนั้นมีความจำเป็นที่ควรเติมสาร ป้องกันการเสื่อมสภาพแก่ยางสกิมเพื่อรักษายางจากการเสื่อมสภาพ