โรคหลอดเลือดหัวใจเป็นสาเหตุการตายที่สำคัญของประเทศไทย ผู้ป่วยโรคหลอดเลือด หัวใจภายหลังได้รับการรักษาด้วยวิธีการขยายหลอดเลือดหัวใจหรือการผ่าตัดต่อหลอดเลือด หัวใจ เป็นเพียงการบรรเทาความรุนแรงของโรคเท่านั้น ไม่ได้แก้ไขสาเหตุโดยตรงของ การเกิดโรค ผู้ป่วยจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนแบบแผนการดำเนินชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้าน การออกกำลังกาย จุดประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ เพื่อศึกษาพฤติกรรมการออกกำลังกายและ ศึกษาอิทธิพลสัมประสิทธิ์เส้นทางของตัวแปรอิสระต่อพฤติกรรมการออกกำลังกาย ในผู้ป่วย หลอดเลือดหัวใจภายหลังได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจหรือการผ่าตัดต่อหลอดเลือดหัวใจ เลือกกลุ่มตัวอย่างจำนวน 120 คน จากการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจงที่คลินิกโรคหัวใจ ศูนย์โรค หัวใจสมเด็จพระบรมราชินีนาถ และแผนกศัลยศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช เก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ระหว่างเดือนมีนาคมจนถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เส้นทาง จากผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ ภายหลังได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจหรือการผ่าตัดต่อหลอดเลือดหัวใจ อยู่ที่ระดับพอใช้ ((X) = 2.49, SD = 1.17) ตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการออกกำลังกายคือ การรับรู้ ความสามาถของตนเองต่อการออกกำลังกายมีอิทธิพลตรงทางบวกสูงสุดต่อพฤติกรรมการออก กำลังกาย ((+,b) = .417) รองลงมาคือการรับรู้ประโยชน์ของการออกกำลังกาย ((+,b) = .204) ความสามารถในการใช้ออกซิเจนของร่างกายมีอิทธิพลอ้อมทางบวกต่อพฤติกรรม การออกกำลังกายโดยผ่านการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อการออกกำลังกายและการรับรู้ ประโยชน์ของการออกกำลังกาย ((+,b) = .156) เพศมีอิทธิพลอ้อมทางบวกต่อพฤติกรรมการออก กำลังกายโดยผ่านการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อการออกกำลังกาย ((+,b) = .153) ซึ่ง ข้อมูลสนับสนุนรูปแบบทฤษฎีการทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายเป็นบางส่วน ข้อเสนอแนะจากผลการวิจัยครั้งนี้ พยาบาลและเจ้าหน้าที่อื่นในทีมสุขภาพควรจัดตั้ง โปรแกรมการออกกำลังกายสำหรับผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจ ภายหลังได้รับการขยายหลอดเลือด หัวใจหรือการผ่าตัดต่อหลอดเลือดหัวใจ ซึ่งโปรแกรมการออกกำลังกายควรจะเน้นการรับรู้ ความสามารถของตนเองต่อการออกกำลังกาย และรับรู้ความสามารถในการทำกิจกรรมของร่างกาย เพื่อกระตุ้นให้ผู้ป่วยออกกำลังกายสม่ำเสมอ