วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาพัฒนาการของการจัดนิทรรศการภายในพิพิธภัณฑ์ใน การศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์ลักษณะทางด้านสุนทรียะของการจัดแสดงในนิทรรศการ โดยเฉพาะ พิพิธภัณฑ์ที่เกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 นอกจากนี้ ผู้ศึกษายังศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลง รูปแบบของการจัดแสดงที่เกิดขึ้น โดยอธิบายให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการจัดแสดง กับโลกทัศน์และทัศนะทางความคิดในยุคสมัยต่างๆ (เช่นยุคปฏิวัติความคิดทางวิทยาศาสตร์ใน ศตวรรษที่ 18 และยุคหลังสมัยใหม่ในศตวรรษที่ 20) จากการศึกษาพบว่า การจัดแสดงนิทรรศการของพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน มีการสื่อสารในส่วน ของความรู้สึกและมีการกระตุ้นให้ผู้ชมมีส่วนร่วมทางความคิดมากกว่าการจัดแสดงนิทรรศการใน พิพิธภัณฑ์ในอดีตที่ผ่านมา แนวความคิดในยุคหลังโครงสร้างซึ่งเป็นยุคแห่งทางเลือกในช่วง ศตวรรษที่ 20 ได้ส่งอิทธิพลต่อรูปแบบของการจัดแสดงในระยะนี้ (ช่วงหลังของศตวรรษที่ 20) เช่นเดียวกับที่แนวความคิดของการปฏิวัติทางวิทยาศาสตร์ได้ส่งอิทธิพลต่อรูปแบบการจัดแสดง ของพิพิธภัณฑ์ที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 18 จากการวิเคราะห์องค์ประกอบและการทำหน้าที่ในส่วน ต่างๆ ของนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์พบว่า วัตถุ, ตรรกะ, พื้นที่ว่าง และเวลา ได้สร้างให้นิทรรศการ สื่อความหมายได้หลายระดับซึ่งรวมถึงในส่วนของสุนทรียะ ได้เช่นเดียวกับการทำหน้าที่ขององค์ ประกอบเหล่านี้ในงานศิลปกรรม