การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะ สภาพการทำงานของเด็ก และศึกษา ปัจจัยกำหนดการเข้าร่วมทำงานเชิงเศรษฐกิจและการทำงานในสถานภาพลูกจ้างโดยใช้ข้อมูล ทุติยภูมิจากโครงการสำรวจภาวะการทำงานของประชากร 2541 และจากหน่วยงานราชการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยใช้สถิติร้อยละ ตารางไขว้ และการถดถอยโลจิสติกในการวิเคราะห์ข้อมูล ผลการ ศึกษาพบว่า เด็กที่ทำงานเชิงเศรษฐกิจเป็นเด็กชายมากกว่าเด็กหญิง มีอายุเฉลี่ย 16 ปี ส่วนใหญ่ไม่ได้ เรียนหนังสือแล้ว สำเร็จการศึกษาสูงสุดระดับประถมศึกษา กระจายอยู่ในเขตชนบท โดยเฉพาะ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะครัวเรือนเป็นครัวเรือนขนาด 5 คน มีอัตราการพึ่งพิง ร้อยละ 45.8 มีรายได้เฉลี่ย 9,200 บาท/เดือน ลักษณะจังหวัดเป็นจังหวัดที่มีอัตราการศึกษาต่อ ระดับความเป็นอุตสาหกรรม ระดับผลิตภาพแรงงาน อัตราการว่างงาน ระดับความเป็นเมืองต่ำ จำนวนลูกจ้างต่อสถานประกอบการสูง เข้าร่วมทำงานในสาขาเกษตรกรรมมากที่สุด ทำงานเฉลี่ย 5.4 วันต่อสัปดาห์ และมีชั่วโมงทำงาน 40.8 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ ได้รับค่าจ้างรายวัน และส่วนใหญ่ ไม่ได้รับสวัสดิการอื่นใด นอกเหนือจากค่าจ้าง ปัจจัยกำหนดการเข้าร่วมทำงานเชิงเศรษฐกิจของเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติคือ ปัจจัย ระดับบุคคล ได้แก่ อายุ สถานภาพการศึกษา ภาค ปัจจัยระดับครัวเรือนได้แก่ ขนาดครัวเรือน อัตรา การพึ่งพิง รายได้ครัวเรือน การประกอบธุรกิจครัวเรือน ปัจจัยระดับจังหวัดได้แก่ ความเป็นเมือง อัตราการศึกษาต่อ อัตราการว่างงาน และระดับความเป็นอุตสาหกรรม ปัจจัยกำหนดการเข้าร่วมทำงานในสถานภาพลูกจ้างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติคือปัจจัยระดับ บุคคล ได้แก่ อายุ สถานภาพการศึกษา เขตที่อยู่อาศัย ภาค ค่าจ้าง ปัจจัยระดับครัวเรือนได้แก่ อัตราการพึ่งพิง รายได้ ขนาดครัวเรือน การประกอบธุรกิจของครัวเรือน ปัจจัยระดับจังหวัดได้แก่ อัตราการว่างงาน โดยกลุ่มปัจจัยระดับครัวเรือนสามารถอธิบายการเข้าร่วมทำงานเขิงเศรษฐกิจและการทำงานใน สถานภาพลูกจ้างได้มากที่สุด รองลงมากลุ่มปัจจัยระดับบุคคล และกลุ่มปัจจัยระดับจังหวัดแทบจะ ไม่สามารถอธิบายได้ ดังนั้นในการแก้ปัญหาแรงงานเด็ก รัฐควรมุ่งเน้นที่ครัวเรือนเป็นหลัก