การศึกษาวิจัยนี้ มุ่งศึกษาหากลวิธีที่เหมาะสมในการควบคุมลูกน้ำยุงลายเพื่อป้องกันโรค ไข้เลือดออก โดยคำนึงถึงสภาพความเป็นอยู่ ลักษณะผู้นำ อาชีพ และขนบธรรมเนียมประเพณี แนวคิดการสร้างพลังในชุมชน จึงเป็นอีกแนวคิดหนึ่งที่สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินการ ควบคุมลูกน้ำยุงลายภายในชุมชนได้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คัดเลือดโดยใช้เกณฑ์ที่ผู้วิจัยร่วมกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุข และผู้นำชุมชน กล่าวคือ ต้องเป็นบุคคลที่อยู่ในชุมชนไม่มีการเคลื่อนย้าย เป็นบุคคลที่เป็นที่ยอมรับ ในชุมชน และอาสาสมัครเข้าร่วมในการศึกษา จากนั้นใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย โดยคำนึงถึง ความครอบคลุมของพื้นที่ตามสภาพภูมิศาสตร์ จำนวน 127 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 63 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ จำนวน 64 คน โดยในกลุ่มทดลองได้ใช้โปรแกรมสุขศึกษาที่ประยุกต์มาจากการ สร้างพลังในชุมชน และภายในกลุ่มเปรียบเทียบไม่มีการดำเนินการใด ๆ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บ ข้อมูลของการศึกษานี้คือ แบบสอบถามที่เกี่ยวกับความรู้เรื่องการป้องกันและควบคุมโรคไข้เลือดออก การรับรู้ความสามารถของตนเองในการควบคุมลูกน้ำยุงลาย ความคาดหวังในผลลัพธ์ของการ ควบคุมลูกน้ำยุงลาย โดยทำการเก็บรวบรวมข้อมูลก่อนและหลังการทดลอง ในกลุ่มเปรียบเทียบและ กลุ่มทดลอง ผลการศึกษาพบว่าหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีความรู้เกี่ยวกับการควบคุมและป้องกันโรค ไข้เลือดออก มากกว่าก่อนการทดลองและมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001) การรับรู้ความสามารถของตนเองในการควบคุมลูกน้ำยุงลาย พบว่ากลุ่มทดลองมีการ รับรู้มากกว่าก่อนการทดลองและมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างนัยสำคัญทางสถิติ (p>0.001) และความหวังในผลลัพธ์ของการมีพฤติกรรมการควบคุมลูกน้ำยุงลายพบว่ากลุ่มทดลองมีมากกว่า ก่อนการทดลอง และมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.002) จากผลการศึกษาในครั้งนี้ พบว่า โปรแกรมสุขศึกษาที่ประยุกต์มาจากการสร้างพลังในชุมชน ในการควบคุมลูกน้ำยุงลายสามารถนำไปใช้ดัดแปลงหรือปรับปรุงการดำเนินการควบคุมลูกน้ำ ยุงลาย โดยการใช้พลังของชุมชนมีส่วนร่วมในการดำเนินการ ซึ่งในการดัดแปลงหรือปรับปรุง จำเป็นต้องคำนึงถึงสภาพความเป็นอยู่ของชุมชน อาชีพ ลักษณะผู้นำ ตลอดจนขนบธรรมเนียม ประเพณี ซึ่งจากผลการวิจัยดังกล่าวสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินการควบคุมลูกน้ำ ยุงลายในพื้นที่อื่น ๆ ที่มีลักษณะ สภาพความเป็นอยู่ที่คล้ายคลึงกันได้