ผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่รักษาด้วยการผ่าตัดต้องเผชิญกับปัญหาสำคัญ 2 ประการ คือ การ สูญเสียภาพลักษณ์ของสตรีและกลัวความตายจากโรคที่คุกคาม ซึ่งภายใต้สภาวะการณ์ดังกล่าว ความหวังคือ สิ่งสำคัญที่จะทำให้ผู้ป่วยมีความเข้มแข็งในการดำเนินชีวิตอยู่ต่อไป การช่วยให้ ผู้ป่วยมีความหวังจึงเป็นบทบาทที่สำคัญของพยาบาล การวิจัยแบบทดลองโดยวิธี Randomized double blind control trial ครั้งนี้มี วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระดับความหวังในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาด้วย การผ่าตัดเต้านม ภายหลังการรับฟังเทป 2 ชนิด ร่วมกับคู่มือ 2 ชนิด กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วย ใหม่ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านม และได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัดเต้านมออก เป็นครั้งแรกที่หอผู้ป่วยศัลยกรรมพิเศษ โรงพยาบาลศิริราช จำนวน 40 ราย กลุ่มทดลอง 20 คน จะได้รับ 1) เทป 2 ม้วน คือ Subliminal tape และเทปข้อมูลการปฏิบัติตัวร่วมกับ วิธีคิดเชิงบวก 2) คู่มือ 2 เล่ม คือ คู่มือการบริหารภายหลังการผ่าตัดเต้านม และคู่มือการ ตรวจเต้านมด้วยตนเอง เพื่อใช้ร่วมกับการฟังเทป กลุ่มควบคุม 20 คน จะได้รับ 1) เทป 2 ม้วน คือ เทปเพลงและเทปข้อมูลการปฏิบัติตัวร่วมกับวิธีคิดเชิงบวก 2) คู่มือ 2 เล่ม เหมือนกับที่ กลุ่มทดลองได้รับ โดยตัวอย่างทั้ง 40 คน จะได้รับฟังเทปทั้ง 2 ม้วน เป็นเวลา 1 เดือน เริ่มตั้งแต่วันแรกที่ได้รับการรักษาในโรงพยาบาล เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการใช้แบบบันทึก ข้อมูลทั่วไปและแบบวัดความหวังของ Herth Hope Index สัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่าง 3 ครั้ง คือ ก่อนผ่าตัด วันที่ 5 และ 1 เดือนหลังการผ่าตัด นำข้อมูลมาวิเคราะห์หาค่าความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ANOVA และ t-test ผลการวิจัยพบว่า มีความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยความหวังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในวันที่ 5 และ 1 เดือน หลังผ่าตัด ที่ระดับ 0.05 ทั้งในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม และ พบว่าไม่มีความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยความหวังในวันที่ 5 และ 1 เดือน หลังผ่าตัด ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ผลการวิจัยสรุปได้ว่า การเพิ่มความหวังทั้ง 2 วิธี สามารถเพิ่มความหวังให้กับผู้ป่วย มะเร็งเต้านมภายหลังการผ่าตัดได้