ข้อเสื่อม เป็นโรคของข้อต่อซึ่งจะมีการทำลายของกระดูกอ่อนที่ผิวข้อ และเนื้อ เยื่อต่าง ๆ บริเวณรอบข้อ โดยจะพบได้บ่อยที่ข้อเข่าในคนไทยวัยผู้ใหญ่ ทั้งนี้ไม่มีข้อ สรุปที่แน่ชัดว่า การบกพร่องของการรับสัมผัสตำแหน่งและ การอ่อนแรงของกล้ามเนื้อ เกิดร่วมกับการทรงตัวที่ลดลงในคนที่มีข้อเข่าเสื่อม ดังนั้นการศึกษานี้ จึงมีวัตถุ ประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการทรงตัว โดยวัดจาก เครื่อง SMART Balance Master System การรับสัมผัสตำแหน่งของข้อเข่า และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อทั้งใน กลุ่มงอ และเหยียดข้อเข้า ระหว่างผู้หญิงที่มี และไม่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ที่มีช่วง อายุ 40-60 ปี ค่าตัวแปรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ % maximum stability และ sway velocity จาก Sensory Organization Test (SOT), sway velocity จาก center target test, on-axis velocity และ directional control จาก rhythmic weight shift left/right test, ตัวแปรต่าง ๆ จาก limits of stability test, ค่าความ ผิดพลาดของการรับสัมผัสตำแหน่ง และ ค่าความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ จะถูกนำมาเปรียบเทียบกัน ระหว่างทั้งสองกลุ่ม ผลการศึกษาพบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p<0.05 ระหว่าง ทั้งสองกลุ่มของตัวแปร % maximum stability ขณะยืนหลับตา และตัวแปร sway velocity ขณะหลับตาและมีการบิดเบือนของพื้นที่ยืนอยู่จากการทดสอบ SOT สำหรับการทดสอบ rhythmic weight shift left/right และ limits of stability พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัย สำคัญเพียงตัวแปร on-axis velocity ขณะเคลื่อนจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายด้วยความเร็วที่ เร็วมาก และตัวแปร reaction time ขณะเคลื่อนจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายไปยัง right-back target ตามลำดับ ส่วนค่าความผิดพลาดของการรับสัมผัสตำแหน่งและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่มุมของการงอเข่า 60 องศา และกำลังกล้ามเนื้อ ทั้งในกลุ่มเหยียด และงอเข่า ตามลำดับ จากผลการศึกษาดังกล่าว อาจเป็นไปได้ว่าการสูญเสีย การรับสัมผัสตำแหน่งและการอ่อนแรงของกล้ามเนื้อ เป็นเหตุทำให้กลุ่มผู้ป่วยที่มี อาการข้อเข่าเสื่อมมีความสามารถในการทรงตัวลดลงเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม จึงตั้ง ข้อเสนอแนะว่านักกายภาพบำบัดควรทราบถึงความบกพร่องเหล่านี้ เพื่อทำการตรวจประเมิน อย่างเหมาะสม และ ให้การรักษาที่สอดคล้องกับปัญหา