การเข้ารักษาตัวในหอผู้ป่วยหนักของสมาชิกในครอบครัวเป็นภาวะที่ทำให้ครอบครัว เกิดความรู้สึกไม่แน่นอนในการเจ็บป่วยของผู้ป่วย และเป็นเหตุให้บุคคลใช้การเผชิญปัญหา ซึ่งอ้างตามกรอบทฤษฎีการเผชิญปัญหาของลาซารัสและโฟคแมน การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วย การ สนับสนุนทางสังคมจากเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพกับการเผชิญปัญหาของครอบครัวผู้ป่วยในหอผู้ป่วย ภาวะวิกฤต โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าฯ เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย กลุ่มตัวอย่างเป็นครอบครัว ของผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยภาวะวิกฤตจำนวน 156 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอย พหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า มีเพียงความเพียงพอของรายได้เท่านั้นที่มีความสัมพันธ์ในระดับต่ำ กับการเผชิญปัญหาด้านการจัดการกับอารมณ์ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความรู้สึกไม่แน่นอนใน ความเจ็บป่วยในระดับปานกลางถึงค่อนข้างมาก ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพ อยู่ในระดับมาก มีการเผชิญปัญหาในระดับค่อนข้างมาก และมีสัดส่วนการใช้การเผชิญปัญหา ด้านมุ่งแก้ปัญหามากกว่าด้านการจัดการกับอารมณ์ และพบว่าทั้งความรู้สึกไม่แน่นอนในความ เจ็บป่วยและการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเผชิญปัญหา โดยความรู้สึกไม่แน่นอนในความเจ็บป่วยมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเผชิญปัญหาด้านจัดการ กับอารมณ์มากกว่าด้านมุ่งแก้ปัญหา ส่วนการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพมีความสัมพันธ์ ทางบวกกับการเผชิญปัญหาด้านมุ่งแก้ปัญหามากกว่าด้านจัดการกับอารมณ์ ตัวแปรทั้งสองสามารถ ร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของการเผชิญปัญหาด้านมุ่งแก้ปัญหาได้ร้อยละ 32 ด้านการจัดการ กับอารมณ์ได้ร้อยละ 15 จากผลการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า การสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ทางสุขภาพเป็น ตัวแปรที่ดีที่สุดในการอธิบายความแปรปรวนของการเผชิญปัญหา ดังนั้นพยาบาลควรมีบทบาท ในการเป็นแหล่งสนับสนุนของครอบครัวผู้ป่วยเพื่อให้มีการเผชิญปัญหาที่เหมาะสม