การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่และ อำนาจการร่วมทำนายของความรุนแรงของอาการข้างเคียง ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง แรง สนับสนุนทางสังคมและการศึกษาที่มีต่อการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ของผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูก ที่ได้รับรังสีรักษา กลุ่มตัวอย่างจำนวน 86 รายเป็นผู้ป่วยที่มารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอก ณ หน่วยรังสีรักษาของโรงพยาบาล 6 แห่งในกรุงเทพ ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ.2543 มีคุณสมบัติตามเกณฑ์กำหนด คือ (1) มีสภาพสมรสคู่และยังคงอาศัยอยู่กับสามี (2) กำลังได้รับรังสีรักษาอย่างน้อย 3,000 cGy และอย่างน้อย 3 สัปดาห์ (3) ไม่เคยมี ประวัติการได้รับรังสีรักษาหรือเคมีบำบัดมาก่อน (4) สามารถพูดและฟังภาษาไทยได้ (5) ยินดีเข้าร่วมในการวิจัย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถามจำนวน 5 ชุด ประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและด้านสุขภาพ แบบสอบถามความรุนแรงของอาการข้างเคียง แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง แบบสอบถามแหล่งประโยชน์ของบุคคลและแบบสอบถามการ ปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ ข้อมูลถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยสถิติบรรยายและการวิเคราะห์ถดถอยแบบพหุ ผลการวิจัยพบว่าผู้ป่วยมะเร็งปาดมดลูกที่ได้รับรังสีรักษามีการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ ในระดับค่อนข้างดีจากการที่มีค่าคะแนนมากกว่า 2 ใน 3 ของคะแนนเฉลี่ยรวมของแบบสอบถาม การปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ นอกจากนี้พบว่า แรงสนับสนุนทางสังคม ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และความรุนแรงของอาการข้างเคียงสามารถร่วมทำนายความแปรปรวนของการปรับตัวด้านบทบาท หน้าที่ของผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกที่ได้รับรังสีรักษาได้ถึงร้อยละ 54.8 อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ ส่วนการศึกษาไม่สามารถทำนายการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ของกลุ่มประชากรดังกล่าว การศึกษาครั้งนี้จึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพยาบาลในการคำนึงถึงการจัดการเรื่องความรุนแรงของ อาการข้างเคียง ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและแหล่งสนับสนุนทางสังคม ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญใน การส่งเสริมการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ของผู้ป่วยมะเร็งปากมดลูกที่ได้รับรังสีรักษา