การศึกษาวิจัยนี้เป็นการศึกษาเพื่อเสนอแนวทางที่เหมาะสมในการจัดการของเสีย อันตรายจากห้องปฏิบัติการของคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีขั้นตอนในการ ศึกษา 3 ขั้นตอน คือ (1) การสำรวจและรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และนักศึกษาโดยใช้แบบสอบถาม (2) การศึกษาประเภทและปริมาณของสารเคมีโดยใช้แบบสอบถาม และ (3) การศึกษาประเภท ปริมาณ ตลอดจนการบำบัด/การกำจัดของเสียอันตรายจากห้อง ปฏิบัติการ ผลการศึกษาพบว่า การปฏิบัติงานภายในห้องปฏิบัติการมีข้อบกพร่องเกี่ยวกับข้อบังคับ พื้นฐานในการรักษาความปลอดภัยในห้องปฏิบัติการ เครื่องมือป้องกันส่วนบุคคล เครื่องมือ ฉุกเฉินการเก็บและใช้สารเคมี รวมไปถึงการกำจัดของเสียที่เกิดขึ้นจากการทดลอง ประเภท และปริมาณของสารเคมีที่ใช้มากที่สุดในห้องปฏิบัติการภาควิชาวิศวกรรมสุขาภิบาล & ห้อง ปฏิบัติการกลางชั้น 3 ห้องปฏิบัติการโภชนวิทยา ห้องปฏิบัติการอะตอมมิกแอบซอร์ปชันและ ก๊าซโครมาโตกราฟี คือ กรดซัลฟูริค เอธานอล และกรดไนตริค ปริมาณ 30,12 และ 10 ลิตร ต่อปี ตามลำดับ ส่วนห้องปฏิบัติการแคปปิลลารี ไอออน แอนนาไลเซอร์ สารเคมีที่ใช้มาก คือ กรดบอริค โพแทสเซียมโครเมต และ 4-เมธิลเบนซิล เอมีน ในปริมาณ 2.4 ลิตรต่อปี สำหรับ ของเสียอันตราย พบว่า มีปริมาณเท่ากับ 10.84 ลูกบาศก์เมตรต่อปี มีค่าพีเอช 0.2-1.3 ซีโอดี 7,200-24,624 มิลลิกรัมต่อลิตร และถูกปนเปื้อนด้วยสารหนู ปรอท แคดเมียม โครเมียม ตะกั่ว เหล็ก และแมงกานีส ในปริมาณ 0.001-0.022, 0.144-0.476, 0.002-1.35, 10.93-90.72, 0.16-0.521, 26.92-48.76 และ 0.063-0.691 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ การปล่อยของเสียอันตรายออกสู่ภายนอกโดยไม่ผ่านการบำบัดอาจส่งผลกระทบต่อสิ่ง แวดล้อมและสุขภาพอนามัยของประชาชนได้ ดังนั้นจึงควรมีการจัดการของเสียอันตรายจากห้อง ปฏิบัติการโดยการลดปริมาณของเสียจากแหล่งกำเนิด การหมุนเวียนของเสียกลับมาใช้ใหม่ หรือการบำบัดของเสียซึ่งวิธีที่นิยมใช้ คือ การตกตะกอนทางเคมี จากการศึกษา พบว่า การ ตกตะกอนทางเคมีสามารถกำจัดโลหะหนักออกจากน้ำเสียซีโอดี และน้ำเสียจากห้องปฏิบัติการ ทั้งหมด ยกเว้นน้ำเสียซีโอดีมากกว่าร้อยละ 95