วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

งานวิจัยนี้ศึกษาผลของวัฏจักรความร้อนการเชื่อมโดยศึกษาตัวแปรคือ อุณหภูมิสูงสุดและเวลาการเย็นตัว ต่อค่าความแกร่งและความแข็งของเหล็กกล้า ASTM A516 เกรด 70 โดยทดสอบกับชิ้นงานตามแนวการรีดและตั้งฉากแนวการรีด การทดลองแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอนคือ ตอนที่ 1 ศึกษาผลวัฏจักรความร้อนรอบเดียว อุณหภูมิสูงสุด 1350 C เวลาการเย็นตัวจาก 800 ถึง 500 C (delta t8/5) 10, 20, 40 และ 80 วินาที ตอนที่ 2 ศึกษาผลวัฏจักรความร้อนการเชื่อมรอบคู่ โดยแบ่งแยกย่อยออกเป็นอีก 3 ตอนคือ ตอนแรกกำหนดให้อุณหภูมิสูงสุดรอบแรกและรอบสอง (Tp1และ Tp2) 1350 C เวลาการเย็นตัว (delta t8/5) 10, 20, 40 และ 80 วินาที ตอนย่อยที่ 2 กำหนดให้ Tp1 = 1350 C, delta t8/5(1) = 20 วินาที และ Tp2 = 600, 750, 900 และ 1350 C, delta t8/5(2) = 10, 20, 40 และ 80 วินาที ตอนย่อยที่ 3 ศึกษาการจำลองการเชื่อมชิ้นงานแนวตั้งฉากการรีดโดยให้ Tp1 = 1350 C, delta t8/5(1) = 20 วินาที และ Tp2 = 1350, 900 C, delta t8/5(2) = 10, 20, 40 และ 80วินาที ผลการวิจัยพบว่าในการจำลองการเชื่อมแบบรอบเดียว ความแกร่งจะมีค่าต่ำกว่าก่อนจำลองการเชื่อม โดยที่ deltat8/5 = 10-20 วินาที โครงสร้างจุลภาคส่วนใหญ่จะประกอบด้วยมาร์เทนไซท์ เมื่อเวลาการเย็นตัวเพิ่มขึ้น จะเกิดโครงสร้างอซิคิวลาร์เฟอร์ไรท์บางส่วน แต่ค่าความแกร่งไม่สูงขึ้น ความแข็งจะมีค่าลดลง อันมีผลมาจากโครงสร้างมาร์เทนไซท์เปลี่ยนเป็นอซิคิวลาร์เฟอร์ไรท์ สำหรับการจำลองการเชื่อมแบบรอบคู่พบว่าเวลาเย็นตัวในรอบแรกไม่มีผลกระทบต่อความแกร่งขณะที่ Tp2 = 900 C จะให้ความแกร่งภายหลังการจำลองการเชื่อมแบบรอบคู่สูงสุด เพราะโครงสร้างจุลภาคประกอบด้วยเพิร์ลไลท์และอซิคิวลาร์เฟอร์ไรท์ ที่มีขนาดเกรนละเอียด ส่วนทิศทางการรีดของชิ้นงานทดสอบ จะมีผลกระทบอย่างชัดเจนที่ Tp2 = 900 C โดยชิ้นงานตั้งฉากแนวการรีด จะมีความแกร่งต่ำกว่าชิ้นงานขนานแนวการรีด