การติดตามการขยายตัวของพื้นที่เลี้ยงกุ้งกุลาดำ รวมทั้งผลของการขยายพื้นที่ การเลี้ยงกุ้งกุลาดำที่มีต่อการลดน้อยลงของพื้นที่ป่าชายเลนและความไม่สอดคล้องต่อ แผนการใช้ประโยชน์ที่ดินของรัฐ เป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในการนำมาใช้วางแผน และจัดการกิจกรรมการเลี้ยงกุ้งกุลาดำเพื่อให้เกิดความยั่งยืนและไม่มีผลกระทบต่อ สิ่งแวดล้อม ดังนั้นในการศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์หลัก 3 ประการด้วยกันคือ 1. เพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เลี้ยงกุ้งกุลาดำและป่าชายเลน ตั้งแต่ปี 1977 ถึง 1999, 2. เพื่อทราบความสัมพันธ์ระหว่างการขยายตัวของพื้นที่เลี้ยงกุ้ง กุลาดำที่มีต่อพื้นที่ป่าชายเลน ณ ช่วงเวลาเดียวกัน และ 3. เพื่อจำแนกพื้นที่ เลี้ยงกุ้งกุลาดำที่ไม่สอดคล้องกับแผนการใช้ประโยชน์ที่ดิน โดยประยุกต์ใช้เทคโนโลยี การสำรวจระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ และใช้ข้อมูลเชิงดิจิตอลจากดาวเทียม Landsat 4, 5 และ JERS-1 ที่เวลาต่าง ๆ กันใช้เทคนิค multi - temporal และ post classification เพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่เลี้ยงกุ้งและป่าชายเลนใน แต่ละช่วงเวลา และเทคนิคการซ้อนทับข้อมูลเชิงพื้นที่เพื่อจำแนกพื้นที่เลี้ยงกุ้งที่อยู่ ในบริเวณที่ไม่สอดคล้องกับแผนฯ ที่กล่าวมข้างต้น ผลการศึกษาพบว่าในปี 1987 - 1990 เป็นช่วงที่ป่าชายเลนลดลงมากที่สุดและในขณะเดียวกันพื้นที่เลี้ยงกุ้งก็เพิ่มมากที่สุด เช่นกัน โดยป่าชายเลนลดลง 1,750.15 แฮกแตร์ ด้วยอัตราการลดลง 586.72 แฮกแตร์ต่อปี พื้นที่เลี้ยงกุ้งเพิ่มขึ้น 3,317.03 แฮกแตร์ ด้วยอัตราการเพิ่ม 1,105.69 แฮกแตร์ต่อปี โดยบ่อกุ้งเริ่มเกิดขึ้นในปี 1987 บริเวณแนวชายฝั่งและขยายพื้นที่จากบริเวณปากแม่น้ำ ขึ้นไปด้านบน นอกจากนี้ยังพบว่านากุ้งที่ในปี 1990 เกิดขึ้นมากจากพื้นที่เดิมที่เป็น ป่าชายเลน ในปี 1987 มากที่สุดเช่นกัน ประมาณ 62.34% ของพื้นที่เลี้ยงกุ้งทั้งหมด คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,097.28 แฮกแตร์ต่อปี และจากการซ้อนทับพื้นที่เลี้ยงกุ้งปี 1999 กับแผนที่แบ่งเขตการใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าชายเลนของกรมป่าไม้และแผนที่ดินที่เหมาะ สำหรับการปลูกพืชเศรษฐกิจของกรมพัฒนาที่ดิน พบว่านากุ้งอยู่ในพื้นที่ป่าอนุรักษ์และป่า เศรษฐกิจ ก ซึ่งไม่เหมาะสมสำหรับการเลี้ยงกุ้ง 1,486.77 แฮกแตร์ หรือ 35.10 % ของ พื้นที่เลี้ยงกุ้งทั้งหมด และอยู่ในบริเวณดินที่เหมาะสมสำหรับการปลูกพืชเศรษฐกิจที่ 977.00 แฮกแตร์ต่อปี หรือ 23.07% ของพื้นที่เลี้ยงกุ้งทั้งหมด