การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับปริมาณการปนเปื้อนของโลหะหนักใน น้ำเสียที่ทำการวิเคราะห์จากห้องปฏิบัติการสิ่งแวดล้อมและเปรียบเทียบประสิทธิภาพของการ บำบัดโลหะหนักที่ปนเปื้อนในน้ำเสียด้วยสารเคมีกลุ่มไฮดรอกไซด์ กลุ่มคาร์บอเนตและกลุ่ม ซิลิเกต ตลอดจนสภาวะที่เหมาะสมและค่าใช้จ่ายต้นทุนในการบำบัดโลหะหนักจากน้ำเสีย โดยนำ อัตราส่วนของน้ำเสียจากการวิเคราะห์ DO : BOD : COD : NH(,3-)-N : NO(,-3)-N คือ 7.5 : 27 : 7.5 : 1.5 : 1.5 ลิตร ตามลำดับ มาทำการศึกษาปริมาณโลหะหนักพบว่า มีปริมาณโลหะหนักเริ่มต้นในน้ำเสีย ได้แก่ เงินปรอท โครเมียม เหล็ก แมงกานีส แมกนีเซียม และแคดเมียม เท่ากับ 0.034 49.989 50.47 152.6 361.23 58.66 และ 0.723 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ หลังจากนั้นนำน้ำเสียมาทำการบำบัดโลหะหนัก โดยใช้ สารตกตะกอน Na(,2)CO(,3) Ca(OH)(,2) และ Na(,2) SiO(,3) ในปริมาณสารตกตะกอน 10 กรัม/ลิตร พบว่าน้ำเสียจากห้องปฏิบัติการวิเคราะห์ทางเคมี ที่ผ่านการปรับ pH ด้วย NaOH และหินอ่อนจนมี pH 9.0 แล้วนั้นสามารถบำบัดโลหะหนักชนิดต่าง ๆ ได้มากกว่า ร้อยละ 98-99 ยกเว้นแมกนีเซียมที่ถูกบำบัดด้วย Na(,2)CO(,3) น้ำเสียที่มีการปรับสภาพให้เหมาะสมกับการบำบัดโลหะหนักด้วยวิธีการตกตะกอน โดยสารตกตะกอนทั้ง 3 ชนิด จะมีปริมาณการปนเปื้อนของโลหะหนักน้อยกว่าวิธีการบำบัดด้วย สารตกตะกอนโดยไม่มีการปรับสภาพความเป็นกรด-ด่าง ก่อน ส่วนปริมาณโลหะหนักต่าง ๆ หลังการบำบัดอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณลักษณะของน้ำเสียที่ระบายออกจากโรงงาน ยกเว้น ในกรณีของปรอทที่ยังคงมีค่าสูงเกินมาตรฐาน โดยสารตกตะกอน Ca(OH)(,2) มีประสิทธิภาพ ในการบำบัดดีที่สุด แตกต่างไปจากผลการบำบัดด้วยสารตกตะกอน Na(,2)CO(,3) และ Na(,2)SiO(,3)อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีค่าใช้จ่ายในการบำบัด โลหะหนักในน้ำเสียต่ำสุดเมื่อเทียบกับสารตกตะกอนอีก 2 ชนิด คิดเป็นเงิน 7.54 บาทต่อลิตร