การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานิสัยการป้องกันอันตรายจากเสียง ต่อหูของคนงานโรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอ และหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเชิงปัญญา, ปัจจัยชีวภาพ และปัจจัยเกี่ยวกับการสัมผัสเสียง กับนิสัยการป้องกันอันตรายจากเสียง ต่อหู โดยทำการเก็บข้อมูลด้วยการใช้แบบสอบถาม สัมภาษณ์คนงานหญิงจำนวน 153 ราย ที่ทำงานในแผนกทอ และตีด้าย ของโรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอขนาดกลางแห่งหนึ่ง และทำการ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทำการทดสอบ ไค-สแควร์ และการทดสอบค่า t ผลการศึกษาพบว่า คนงานมีนิสัยการป้องกันอันตรายจากเสียงต่อหู ด้วยการใช้ ปลั๊กอุดหูเพียงร้อยละ 31.4 ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อพิจารณาถึงนิสัยการใช้ปลั๊กอุดหูใน ประเด็นเกี่ยวกับวิธีการใส่, เวลาที่เริ่มใส่, เวลาที่ถอด, การรักษาความสะอาด และเวลา ที่เปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ ก็ยิ่งพบว่า คนงานที่ใช้ปลั๊กอุดหูเกือบทั้งหมดยังมีนิสัยในการ ใช้ปลั๊กอุดหูที่ไม่ถูกต้อง ในส่วนการศึกษาถึงปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับนิสัยการป้องกัน อันตรายจากเสียงต่อหู พบว่า การรับรู้ความสามารถของตนเองในการป้องกันอันตรายจาก เสียงต่อหู แผนกที่ปฏิบัติงานและอายุของคนงาน มีความสัมพันธ์กับนิสัยการป้องกันอันตราย จากเสียงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < 0.005)