การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาเปรียบเทียบ "หลักการละเมิด" ในพุทธจริยศาสตร์และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทย หลักการดังกล่าวจะระบุ เงื่อนไขว่าเมื่อใดการจำกัดการใช้เสรีภาพของผู้อื่นจึงมีความชอบธรรม หรือเงื่อนไขที่ ระบุว่าการกระทำใดเป็นการละเมิดสามารถเข้าแทรกแซงได้อย่างชอบธรรม ในพุทธจริยศาสตร์ การละเมิดได้แก่การก่อความเสียหายให้แก่ตนเองและผู้อื่น ความเสียหายนอกจากจะหมายถึงความเสียหายภายนอกที่มองเห็นได้คือ ทางชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สิน แล้วยังหมายถึงความเสียหายต่อมโนธรรมทางสังคมด้วย การแทรกแซงเสรีภาพส่วน บุคคลจะมีความชอบธรรมเมื่อบุคคลใช้เสรีภาพก่อความเสียหายแก่ตนเอง นั่นคือการลด ค่าความเป็นมนุษย์ และการทำลายสมรรถภาพของมนุษย์อันจะขัดขวางการพัฒนาตน นอกจากนี้ การแทรกแซงจะมีความชอบธรรมเมื่อบุคคลทำลายความสงบเรียบร้อยของสังคม หรือละเมิด ประเพณีหรือกฎหมายที่ถือว่าช่วยสร้างสภาวะที่เหมาะสมแก่การอยู่ร่วมกันของสังคมได้ การละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ได้แก่ การทำความเสียหายแก่ผู้อื่น ทั้งทางชีวิต ร่างกาย อนามัย สิทธิและเสรีภาพ ทรัพย์สิน ซึ่งผู้กระทำต้องชดใช้ค่าเสียหาย แก่ผู้เสียหาย ผู้กระทำการละเมิดแบ่งได้เป็น 2 กรณี คือ การละเมิดด้วยตนเอง และการ ละเมิดของผู้ที่เกี่ยวข้องกับตนเอง เช่น บุตร หรือลูกจ้าง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว "หลักการละเมิด" ของพุทธจริยศาสตร์ และประมวลกฎหมาย แพ่งและพาณิชย์มีความแตกต่างกันดังนี้ การละเมิดตามทัศนะของพุทธศาสนาคือการก่อความ เสียหายแก่ตนเองหรือผู้อื่น นอกจากนี้พุทธจริยศาสตร์ยังนำเรื่องมโนธรรมของสังคมเข้ามา ร่วมพิจารราในการตัดสินความชอบธรรมของการแทรกแซงการใช้เสรีภาพส่วนบุคคล ในทางตรง กันข้าม "หลักการละเมิด" ตามที่ปรากฏในประมวลกฎหมายนั้นหมายถึงการก่อความเสียหายแก่ ผู้อื่นเท่านั้น