การศึกษาภาคตัดขวางเชิงวิเคราะห์นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อหาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อ คุณภาพชีวิตและการสูญเสียจำนวนปีของอายุขัยเฉลี่ยที่มีสุขภาพสมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ รวมทั้งสามารถดำเนินชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีคุณภาพ คาดประมาณความสูญเสียในรูปของจำนวน ปีและจำนวนเงินที่แสดงให้เห็นเป็นรูปธรรมโดยการปรับด้วยคุณภาพชีวิต ในกลุ่มผู้ป่วยโรค เบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลินซึ่งมารับบริการที่แผนกผู้ป่วยนอกหรือคลินิกโรคเบาหวาน ณ โรงพยาบาล 6 แห่ง ได้แก่ ร.พ.มหาราชนครเชียงใหม่ ร.พ.นครพิงค์เชียงใหม่ ร.พ.ศ.ขอนแก่น ร.พ.ศ.ชลบุรี ร.พ.ศ.หาดใหญ่ และร.พ.ศิริราช จำนวน 268 ราย และกลุ่มคนปกติ จำนวน 268 ราย เท่ากัน ระหว่างเดือนมิถุนายน-ตุลาคม 2541 โดยใช้แบบสัมภาษณ์ข้อมูลด้านประชากร ด้านเศรษฐกิจ และสังคม ด้านการเจ็บป่วย และข้อมูลคุณภาพชีวิตซึ่งประเมินโดยใช้แบบวัดคุณภาพชีวิตของ องค์การอนามัยโลก (WHOQOL-BREF) และเทคนิคการวัดแบบ Time Trade-Off (TTO) ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลินมีคุณภาพชีวิตต่ำกว่าคนปกติ ทั่วไป ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิต คือ เพศ การศึกษา รายได้ สิทธิพิเศษในการเบิก หรือลดหย่อนค่ารักษาพยาบาล ภูมิลำเนา การเข้าพักรักษาตัวในโรงพยาบาล อาการปัสสาวะบ่อย และความพิการ ส่วนปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการสูญเสียจำนวนปีของอายุขัยเฉลี่ย คือ อายุ การ ศึกษา ความเพียงพอของรายได้ ภูมิลำเนา อาการเจ็บหน้าอก และความรู้สึกทางเพศลดลงหรือหมด ไป การสูญเสียจำนวนปีของอายุขัยเฉลี่ยที่ประเมินจากแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลก เท่ากับ 1 ปีต่อคน ส่วนเทคนิคการวัดแบบ Time Trade-Off เท่ากับ 10 ปีต่อคน และคาดประมาณ ความสูญเสียรายได้ประชาชาติทั้งหมดจากการป่วยด้วยโรคเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลินที่ประเมิน จากแบบวัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยดลกเท่ากับ 235,519,961,906 บาท ส่วนเทคนิคการวัด แบบ Time Trade-Off เท่ากับ 2,355,199,619,060 บาท ผลที่ได้จากการศึกษาแสดงให้เห็นถึงความสูญเสียที่มีจำนวนมูลค่ามหาศาล มาตรการสำคัญ ที่จะช่วยลดความสูญเสีย คือ การป้องกันโรคเบาหวานชนิดไม่พึ่งอินซูลินทั้ง 3 ระดับ