จำนวนผู้ย้ายถิ่นนับวันจะมีปริมาณเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งเป็นผลมาจากการพัฒนาระบบคมนาคม ขนส่งที่อำนวยความสะดวกในการเดินทาง ในงานวิจัยด้านการย้ายถิ่นที่ผ่านมาพบว่า ส่วน ใหญ่เป็นการย้ายถิ่นจากเขตชนบทเข้าสู่เขตเมือง และได้มีการศึกษาถึงสาเหตุของการย้าย ถิ่นดังกล่าว หลายๆ งานวิจัยกล่าวว่า เกิดจากปัจจัยทางด้านเศรษฐกิจแต่ก็มีงานวิจัย บางส่วน ที่กล่าวถึงปรากฎการณ์ความแห้งแล้ง หรือฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล แต่งานวิจัย ดังกล่าวเป็นเพียงการตั้งข้อสังเกตเท่านั้น ยังไม่มีข้อสรุปที่เด่นชัดและเชื่อถือได้ การ วิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของปริมาณน้ำสำหรับการเพาะปลูกที่มีต่ออัตรา การย้ายถิ่นออกนอกตำบล ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ในปี พ.ศ.2537 โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิจาก 2 แหล่งข้อมูล คือ ข้อมูลภูมิอากาศ จากกรมอุตุนิยมวิทยา กระทรวง คมนาคม และข้อมูล กชช. 2 ค. จากกรมพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย โดยมีหน่วยวิเคราะห์ เป็นระดับตำบล จำนวน 2,584 ตำบล ใน 284 อำเภอ การวิจัยนี้พบปัจจัยใหม่ที่มีผลต่อการ ย้ายถิ่นออกคือ "ระดับความชื้น" กล่าวคือ หากพื้นที่ใดที่มีระดับความชื้นสูงหรือต่ำเกินกว่า ระดับปกติ จะมีผลทำให้เกิดการย้ายถิ่นออกนอกตำบลในระดับที่สูง และพบว่าความเพียงพอของ ปริมาณน้ำทางการเกษตรในพืชชนิดต่างๆ อันได้แก่ นาข้าว พืชไร่อายุสั้น พืชไร่อายุยาว สวนผัก สวนผลไม้ ล้วนมีผลต่อการลดลงของอัตราการย้ายถิ่นออกนอกตำบล นอกจากนี้ยังพบอีกว่า ปริมาณน้ำฝนที่ตก ภาวะฝนทิ้งช่วงที่ยาวนาน ความยากจน คุณภาพดินที่เหมาะสมต่อการเพาะปลูก และระดับการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ที่วัดจากรายได้จากภาษีบำรุงท้องที่ในตำบล มีผลต่ออัตราการ ย้ายถิ่นออกนอกตำบลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ จากผลการศึกษาขอเสนอแนะว่า หากมีการสนับ สนุนด้านแหล่งน้ำทางการเกษตร เช่น ให้มีการจัดระบบชลประทาน เพื่อให้สามารถทำการ เพาะปลูกได้อย่างเพียงพอ และการส่งเสริมอุตสาหกรรมเกษตรในระดับครัวเรือนเพื่อเป็นการ สร้างงานในตำบล คาดว่าจะมีผลนำไปสู่การลดของแรงผลักให้ประชากรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ย้ายถิ่นออก ซึ่งยืนยันได้จากผลการวิจัยนี้