การคงสภาพฟันเป็นหนึ่งในวัตถุประสงค์หลักของการรักษาทางทันตกรรมจัดฟัน อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังจากเคลื่อนฟันไปสู่ตำแหน่งใหม่ยังคงเกิดขึ้นอยู่เสมอ ดังนั้น ในการศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบค่าตัวแปรทุกค่าระหว่างเพศหญิงและ เพศชาย, (2) ศึกษาและเปรียบเทียบทุกตัวแปรที่ระยะก่อนการรักษา, ระยะหลังการรักษาในทันที และระยะหลังการรักษาอย่างน้อยหนึ่งปีระหว่างกลุ่มที่รักษาแบบไม่ถอนฟันกับกลุ่มที่รักษา แบบถอนฟัน, (3) ศึกษาและเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงจากการรักษา, การเปลี่ยนแปลงหลังการ รักษา และ การเปลี่ยนแปลงโดยรวมระหว่างกลุ่มที่รักษาแบบไม่ถอนฟันกับกลุ่มที่รักษาแบบถอน ฟัน, (4) ประเมินการคงสภาพหลังการรักษาในกลุ่มผู้ป่วยที่มีโครงสร้างการสบฟันประเภทที่สาม ในการศึกษานี้ได้ทำการเรียกผู้ป่วยที่มีโครงสร้างการสบฟันประเภทที่สาม 33 คน (ชาย 11 คน, หญิง 22 คน) ซึ่งเคยรับการรักษาทางทันตกรรมจัดฟันเสร็จสิ้นไปแล้วโดยไม่มีการผ่าตัด ขากรรไกรร่วมด้วยมาพิมพ์แบบจำลองฟัน, ถ่ายภาพกะโหลกศีรษะด้านข้าง และตอบแบบสอบถาม ผู้ป่วย 15 คนได้รับการรักษาแบบไม่ถอนฟัน และ 18 คนได้รับการรักษาแบบถอนฟัน ระยะเวลาหลังการคง สภาพฟันในกลุ่มตัวอย่างเฉลี่ย 2.43 ปี จากผลการวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงหลังการคงสภาพฟัน พบว่า ระยะระหว่างฟันเขี้ยว, โอเวอร์เจท, โอเวอร์ไบท์, ดัชนีความซ้อนเก และความเอียงของ ฟันหน้า มีแนวโน้มที่จะคืนกลับสู่สภาพเดิม ส่วนความยาวของส่วนโค้งของขากรรไกรมีการลดลง อย่างต่อเนื่องในขณะที่ระยะระหว่างฟันกรามจะเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับกลุ่มที่ทำ การรักษาแบบไม่ถอนฟัน ความสัมพันธ์ระหว่างขากรรไกรบนและล่างที่ได้รับการแก้ไขจากการรักษา ยังคงมีเสถียรภาพที่ดีทั้งสองกลุ่ม เพศชายมีการเปลี่ยนแปลงหลังการคงสภาพฟันคล้ายคลึงกับ เพศหญิงแม้ว่าในกลุ่มเพศชายจะมีการเจริญเติบโตที่มากกว่าและยาวนานกว่า นอกจากนี้ยังพบว่า การคงสภาพหลังการรักษาในกลุ่มผู้ป่วยกลุ่มนี้จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดี