การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ที่เป็น ตราบาป ความหวังและความสามารถในการดูแลตนเองของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ รวมทั้งศึกษา ปัจจัยพื้นฐานที่คาดว่ามีความสัมพันธ์กับความสามารถในการดูแลตนเอง ได้แก่ อายุ เพศ ระดับ การศึกษาและความรุนแรงของอาการเจ็บป่วย โดยใช้ทฤษฎีการดูแลตนเองของโอเร็มเป็นกรอบ แนวคิดในการศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ที่มาติดตามการรักษาในแผนกผู้ป่วย นอกอายุรกรรม โรงพยาบาลบำราศนราดูร ระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ.2542 จำนวน 180 ราย เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด เก็บรวบรวมข้อมูล โดยใช้การสัมภาษณ์ตามแบบสอบถามและการให้กลุ่มตัวอย่างตอบแบบสอบถามด้วยตนเอง จำนวน 5 ชุด ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินอาการเจ็บป่วย แบบประเมินความ สามารถในการดูแลตนเอง แบบวัดความหวังและแบบประเมินการรับรู้ที่เป็นตราบาปในผู้ติดเชื้อ เอชไอวี/เอดส์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS 7.5 for Windows ผลการวิจัยพบว่า ผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ส่วนใหญ่มีความรุนแรงของอาการเจ็บป่วยและ การรับรู้ที่เป็นตราบาปในระดับต่ำ มีความหวังและความสามารถในการดูแลตนเองในระดับสูง โดยความหวังและระดับการศึกษามีความสัมพันธ์ทางบวกกับความสามารถในการดูแลตนเองอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (r=.295 p<.01 และ r=.281 p<.01) ความรุนแรงของอาการเจ็บป่วย มีความสัมพันธ์ทางลบกับความสามารถในการดูแลตนเองและความหวังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=-.300 p<.01 และ r=-.186 p<.05) แต่อายุ เพศและการรับรู้ที่เป็นตราบาปไม่มีความ สัมพันธ์กับความสามารถในการดูแลตนเอง และการรับรู้ที่เป็นตราบาปไม่มีความสัมพันธ์กับความ หวัง ผลการวิจัยนี้จะเป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับบุคลากรทางการพยาบาล ในการนำไปใช้เป็นแนวทาง การวางแผนและการให้การพยาบาลผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์อย่างครอบคลุม ทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ อารมณ์และสังคม และเป็นแนวทางในการศึกษาวิจัยต่อไป