การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการลดลงของพื้นที่ป่าไม้ และการแพร่กระจายของเกลือบนผิวดินในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยศึกษาการเปลี่ยนแปลง การใช้ประโยชน์ที่ดินและการแพร่กระจายของเกลือบนผิวดินบริเวณอำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น ปี พ.ศ.2497 พ.ศ.2517 พ.ศ.2527 และปี พ.ศ.2537 ด้วยภาพถ่ายทางอากาศ มาตราส่วน 1:15,000 - 1:50,000 และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่ป่าไม้กับพื้นที่คราบเกลือโดยใช้ วิธีการทางสถิติวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (Multiple regression analysis) โปรแกรม สำเร็จรูป SPSS for windows ผลการศึกษาพบว่า อำเภอพระยืน จังหวัดขอนแก่น มีการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน ในช่วงปี พ.ศ.2497-2537 พื้นที่นาข้าว พื้นที่พืชไร่ พื้นที่ชุมชนและพื้นที่แหล่งน้ำขยายตัวเพิ่มขึ้น แต่พื้นที่ป่าไม้ลดลงเฉลี่ย 1204.71 ไร่ต่อปี หรือร้อยละ 2.14 และมีการแพร่กระจายของ เกลือบนผิวดินเพิ่มขึ้นเฉลี่ย 104.60 ไร่ต่อปี หรือร้อยละ 3.2 ในช่วงปี พ.ศ.2497-2517 พื้นที่ป่าไม้ลดลง 2007.17 ไร่ต่อปี พ.ศ.2517-2527 พื้นที่ป่าไม้ลดลง 1087.06 ไร่ต่อปี และ พ.ศ.2527-2537 พื้นที่ป่าไม้ลดลง 529.89 ไร่ต่อปี ในขณะเดียวกันพื้นที่คราบเกลือเพิ่มขึ้น 12.88 48.58 และ 252.33 ไร่ต่อปี ตามลำดับ จากการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่ป่าไม้กับพื้นที่คราบเกลือพบว่า พื้นที่ป่าไม้ เปลี่ยนแปลงในทิศตรงข้ามกับพื้นที่คราบเกลือ นาข้าว พืชไร่ ชุมชนและแหล่งน้ำ ส่วนพื้นที่ คราบเกลือเปลี่ยนแปลงในทิศทางเดียวกันกับนาข้าว พืชไร่ ชุมชนและแหล่งน้ำ อย่างมีนัยสำคัญ ที่ 0.01 แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพื้นที่คราบเกลือกับปริมาณน้ำฝนไม่มีนัยสำคัญ การบุกรุกทำลายเพื่อขยายพื้นที่ชุมชนและพื้นที่เกษตรกรรม ส่งผลให้พื้นที่ป่าไม้ใน บริเวณพื้นที่ให้น้ำ (Discharge area) ลดลง เกิดการแพร่กระจายของเกลือบนผิวดินใน บริเวณพื้นที่รับน้ำ (Recharge area) เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่การลดลงของพื้นที่ป่าไม้ บริเวณพื้นที่ให้น้ำมีผลทำให้เกิดการแพร่กระจายของเกลือบนผิวดินได้มากกว่าการลดลงของ พื้นที่ป่าไม้บริเวณพื้นที่รับน้ำหรือที่ลุ่ม ในการวางแผนการใช้ประโยชน์ที่ดินอย่างเหมาะสม การจัดการพื้นที่รับน้ำและพื้นที่ให้น้ำ ด้วยระบบการปลูกพืชที่ถูกต้อง จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการป้องกันการแพร่กระจายดินเค็ม