โรคพาร์กินสันเป็นโรคที่เกิดขึ้นเนื่องจากความเสื่อมของระบบประสาทส่วนกลาง สันนิษฐาน ว่าปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคส่วนหนึ่งมาจากกระบวนการสร้างและทำลายสารสื่อประสาทโดปามีน ผิดปกติก่อให้เกิดอนุมูลอิสระที่มีความไวสูงและเกิดปฏิกิริยาเคมีต่อเนื่องนำไปสู่ภาวะเครียด ออกซิเดชันซึ่งเป็นพิษต่อระบบประสาท มีหลักฐานว่าภาวะเครียดออกซิเดชันนี้อาจพบได้ใน ระบบอื่นๆ นอกจากระบบประสาทส่วนกลางของผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน การทดลองนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาภาวะเครียดออกซิเดชันที่อาจเกิดขึ้นในระบบเลือด โดยวัดการเปลี่ยนแปลงระดับ การทำงานของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับการกำจัดอนุมูลอิสระในเม็ดเลือดแดงและเกร็ดเลือด และ การเกิดออกซิเดชันของไขมันในน้ำเลือดโดยวัดระดับสารที่ทำปฏิกิริยากับกรดไทโอบาบิทูริคเป็น ตัวบ่งชี้ถึงการมีภาวะเครียดออกซิเดชัน รวมถึงศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว อาสาสมัครที่เข้าร่วมในการศึกษานี้มีจำนวน 39 คน แบ่งเป็นผู้ป่วยพาร์กินสันที่ไม่ทราบสาเหตุ มีอาการไม่รุนแรง ยังไม่ได้รับยาลีโวโดปาหรือได้รับยาลีโวโดปาและตอบสนองต่อยาลีโวโดปา ได้ดี (NF-PD) จำนวน 12 คน และผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรงได้รับยาลีโวโดปาและตอบสนองต่อ ยาลีโวโดปาลดลงหรือมีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติอันเนื่องมาจากการได้รับยาลีโวโดปา (MF-PD) จำนวน 10 คน และอาสาสมัครที่มีสุขภาพดีอายุใกล้เคียงกับผู้ป่วยจำนวน 17 คน ผลการตรวจวัด ระดับการทำงานของเอนไซม์ superoxide dismutase (SOD), glutathione peroxidase (GSH-Px) และ catalase (CAT) พบว่าเอนไซม์ทั้ง 3 ชนิดในเม็ดเลือดแดงของผู้ป่วยกลุ่ม MF-PD มีระดับการทำงานลดลง เมื่อเทียบกับผู้ป่วยกลุ่ม NF-PD และคนปกติ และพบว่าในเกร็ดเลือดมี เพียงระดับการทำงานของเอนไซม์ GSH-Px เท่านั้นที่ลดลงในผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มเมื่อเทียบกับคน ปกติ โดยระดับการทำงานของเอนไซม์ดังกล่าวในผู้ป่วยกลุ่ม MF-PD ลดลงมากกว่าผู้ป่วยกลุ่ม NF-PD นอกจากนั้นพบว่าผู้ป่วยกลุ่ม MF-PD มีภาวะการเกิดออกซิเดชันของไขมันในน้ำเลือดเพิ่มขึ้น ในขณะที่ไม่พบความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวในผู้ป่วยกลุ่ม NF-PD และในคนปกติ จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีผลต่อการทำงานของเอนไซม์พบว่าระดับการทำงาน ของเอนไซม์ทั้ง 3 ชนิดทั้งในเม็ดเลือดแดงและเกร็ดเลือดไม่ขึ้นอยู่กับอายุ แต่พบว่าระดับการทำงาน ของเอนไซม์ที่มีการเปลี่ยนแปลงในผู้ป่วยทั้งในเม็ดเลือดแดงและในเกร็ดเลือด ขึ้นกับระดับความ รุนแรงของโรคที่แสดงให้เห็นโดยการตอบสนองต่อยาลีโวโดปาที่แตกต่างกัน และจากการวิเคราะห์ โดยวิธีถดถอยสหสัมพันธ์พบว่าระดับการทำงานของเอนไซม์ที่มีการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวลดลงแบบ เอกโพเนนเชี่ยนตามระยะเวลาที่เป็นโรค จากการทดลองสรุปได้ว่ามีภาวะเครียดออกซิเดชันเกิดขึ้น ในระบบเลือดของผู้ป่วยโรคพาร์กินสันโดยแสดงให้เห็นจากระดับการทำงานของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้อง กับการกำจัดอนุมูลอิสระที่ลดลงและภาวะการเกิดออกซิเดชันของไขมันในน้ำเลือดเพิ่มขึ้น ดังนั้น การตรวจวัดระดับการทำงานของเอนไซม์ดังกล่าวในเม็ดเลือดแดง อาจใช้เป็นแนวทางในการทำนาย ระดับความรุนแรงของโรคที่แสดงให้เห็นโดยการตอบสนองต่อยาลีโวโดปาที่แตกต่างกันได้ และการ ตรวจวัดระดับการทำงานของเอนไซม์ GSH-Px อาจใช้เป็นแนวทางในการตรวจวินิจฉัยโรคในระยะ เริ่มต้น