งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยายมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความเชื่อและ การปฏิบัติเกี่ยวกับการกินเจของพุทธศาสนิกชนในวัดจีนและวัดไทยในเขตกรุงเทพมหานครและ ปริมณฑล โดยกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือพุทธศาสนิกชนที่ไปกินเจในวัดโพธิ์แมนคุณาราม กรุงเทพมหานคร จำนวน 100 คน และพุทธศาสนิกชนที่ไปกินเจในวัดสามพราน จังหวัดนครปฐม จำนวน 80 คน ใช้แบบสอบถามประกอบด้วยข้อมูลส่วนบุคคล ความรู้เกี่ยวกับการกินเจ ความเชื่อ เกี่ยวกับการกินเจ และการปฏิบัติเกี่ยวกับการกินเจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะส่วนบุคคลบางประการไม่มีความแตกต่างกัน กล่าวคือ พุทธ ศาสนิกชนในวัดทั้งสองมีจำนวนเพศหญิงมากกว่าเพศชาย ประกอบอาชีพต่างๆ กัน เช่น นักศึกษา แม่บ้าน ผู้ใช้แรงงาน และคนว่างงาน ฯลฯ ทั้งสองกลุ่มตั้งใจมากินเจเอง และไม่นิยมมาพัก ที่วัดในช่วงเทศกาลกินเจ ลักษณะส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน ได้แก่ กลุ่มวัดจีนส่วนใหญ่มีอายุ อยู่ในช่วง 21-40 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี และมีประสบการณ์การกินเจ 10 ปีขึ้นไป ขณะที่กลุ่มวัดไทย ส่วนใหญ่มีอายุอยู่ในช่วง 41-60 ปี การศึกษาระดับประถมศึกษา และกินเจ มาแล้ว 4-6 ปี นอกจากนี้ยังพบว่า พุทธศาสนิกชนในวัดทั้งสองมีความรู้เกี่ยวกับการกินเจ แต่ กลุ่มวัดจีนมีความรู้มากกว่า ด้านความเชื่อเกี่ยวกับการกินเจพบว่า ไม่มีความแตกต่างกันโดยภาพรวม กล่าวคือ พุทธศาสนิกชนทั้งในวัดจีนและวัดไทยส่วนใหญ่กินเจด้วยความเชื่อพระโพธิสัตว์ (ความเมตตา กรุณา) เชื่อกรรม-สังสารวัฎ บุญ บาป แต่มีความแตกต่างกันเป็นรายข้อ โดยพุทธศาสนิกชนใน วัดจีนบางส่วนมีแนวโน้มที่จะเชื่อในเรื่องการกินเจเพื่อรักษาสุขภาพ ในขณะที่พุทธศาสนิกชน ในวัดไทยบางส่วน มีแนวโน้มที่จะเชื่อในหลักคำสอนเรื่องกรรม-สังสารวัฎ ด้านการปฏิบัติเกี่ยวกับการกินเจพบว่า มีความแตกต่างกัน คือ พุทธศาสนิกชนในวัดจีน มีความเคร่งครัดในการกินเจ และพิธีกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวกับการกินเจ แต่ไม่เน้นเรื่องการสมาทาน ศีล 5 หรือศีล 8 (อุโบสถศีล) ในขณะที่พุทธศาสนิกชนในวัดไทยไม่เคร่งครัดในการกินเจ แต่เน้น เรื่องการสมาทานศีล 5 หรืออุโบสถศีล