ยางธรรมชาติเป็นยางที่มีสมบัติเชิงกลที่ดีมาก แต่มีสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนที่ ต่ำกว่ายางสังเคราะห์ เช่น ยางบิวทาไดอีน สมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติ ที่เสริมแรงด้วยซิลิกา มีความน่าสนใจสำหรับการนำไปใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้ากีฬา และ ยางสีข้าว ซึ่งใช้เทคโนโลยียางผสมระหว่างยางธรรมชาติกับยางบิวทาไดอีน และยางธรรมชาติกับ ยางไนไตรล์ ในการปรับปรุงสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อน งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาให้เข้าใจ ว่าทำไมยางธรรมชาติจึงมีสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนที่ต่ำกว่ายางบิวทาไดอีน โดยการวิจัย จะมุ่งเน้นไปที่ปัจจัยที่น่าจะมีผลต่อความคงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติที่เสริมแรง ด้วยซิลิกาและศึกษาสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกาเทียบ กับยางบิวทาไดอีน การควบคุมการยึดเกาะระหว่างยางกับซิลิกาโดยใช้สารประสานไซเลน ทั้งแบบทำปฏิกิริยา กับซิลิกาก่อน และแบบทำปฏิกิริยาในระหว่างการผสมยาง พบว่าสามารถปรับปรุงสมบัติความคงทน ต่อการสึกกร่อนได้เล็กน้อย ความแข็งของยางธรรมชาติ มีผลเล็กน้อยต่อสมบัติความคงทนต่อการ สึกกร่อนของยางธรรมชาติ โดยที่การเพิ่มขึ้นของความแข็งจาก 60 ถึง 73 (Shore A) ทำให้ความ คงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติเพิ่มขึ้น 20% ในการศึกษาสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติเทียบกับยางบิวทาไดอีนพบว่า สมบัติทางกายภาพของยางทั้งสองชนิดไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับค่าความคงทนต่อการสึกกร่อน การเสื่อมสภาพของยางเนื่องจากอุณหภูมิและออกซิเจนขณะทำการทดสอบความคงทนการสึกกร่อน และ การลดลงของน้ำหนักโมเลกุลของยางขณะผสมยาง มีผลต่อค่าความคงทนต่อการสึกกร่อนเพียงเล็กน้อย ผลการศึกษาตัวอย่างที่ผ่านการ aged ด้วยความร้อน พบว่านอกจากยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วย ซิลิกาจะมีความคงทนต่อการสึกกร่อนต่ำกว่ายางบิวทาไดอีนแล้ว ยังมีการเสื่อมสภาพที่เร็วกว่า ขณะการใช้งานด้วย ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างค่าความคงทนต่อสึกกร่อนของยางกับค่าสัมประสิทธิ์แรงเสียด ทานของยางผสมระหว่างยางธรรมชาติกับยางบิวทาไดอีน และการศึกษาพื้นผิวของยางที่ถูกขัดโดยใช้ กล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราด ทำให้สามารถสรุปได้ว่าค่าความเสียดทานที่ผิวของยางเป็นปัจจัย สำคัญในการกำหนดสมบัติความคงทนต่อการสึกกร่อนของยาง ความพยายามในการปรับปรุงสมบัติความ คงทนต่อการสึกกร่อนของยางธรรมชาติที่เสริมแรงด้วยซิลิกา โดยการลดแรงเสียดทานที่ผิวของยาง ด้วยการทำปฏิกิริยาคลอริเนชัน และการใช้สารหล่อลื่น พบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย ในกรณีของ การปรับปรุงผิวโดยการทำปฏิกิริยาคลอริเนชันไม่สามารถปรับปรุงความคงทนต่อการสึกกร่อนได้ แต่ในกรณีของการใช้สารหล่อลื่น สามารถทำให้ความคงทนต่อการสึกกร่อนเพิ่มขึ้น 13% เมื่อ ใช้สารหล่อลื่น 10 ส่วนต่อยาง 100 ส่วน