การศึกษาครั้งนี้ต้องการศึกษาประสบการณ์เกี่ยวกับอาการ ผลของอาการและวิธีจัดการ อาการของผู้ป่วยกลุ่มอาการโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน โดยนำแนวคิดการจัดการอาการ (Symptom Management) ของลาสันและคณะ (1994) เป็นแนวทางในการศึกษา กลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้ป่วยที่มาโรงพยาบาลด้วยอาการโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันและได้รับการรักษาใน โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลรามาธิบดี และวิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล จำนวนทั้งหมด 100 ราย ระหว่างวันที่ 10 ธันวาคม 2542 ถึง 10 กุมภาพันธ์ 2543 การเก็บ ข้อมูลกระทำโดยการสัมภาษณ์ตามแบบสัมภาษณ์ที่มีทั้งคำถามปลายเปิดและคำถามที่มีคำตอบหลาย ตัวเลือก จากนั้นจึงนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เนื้อหา จัดหมวดหมู่ และนำเสนอในเชิงปริมาณ ผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (62.0%) และเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการ การวินิจฉัยเป็นกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน (64.0%) มีผู้ป่วยจำนวน 41 รายที่มีอาการเตือน อาการเจ็บ/ปวด/แน่นหน้าอกเป็นอาการที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่รับรู้ทั้งในอาการเตือนและอาการเฉียบพลัน (48.8% และ 62.0%) ผู้ป่วยส่วนใหญ่บรรยายลักษณะของอาการเฉียบพลันว่าปวด (27.0%) หรือ แน่น (27.0%) โดยลักษณะของอาการปวด/เจ็บส่วนใหญ่คล้ายกับถูกของหนักทับ ผู้ป่วยส่วนใหญ่มี ลักษณะของอาการเฉียบพลันขณะมาโรงพยาบาลนานประมาณ 30 นาที (46.0%) โดยเกิดขึ้นตลอด เวลาไม่มีช่วงพัก (59.0%) และมีระดับความรุนแรงมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา (70.0%) ผู้ป่วย ส่วนใหญ่ใช้ระยะเวลาตั้งแต่เกิดอาการเฉียบพลันจนมาถึงโรงพยาบาลมากกว่า 1 ชั่วโมง (66.0%) อาการโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยทั้งด้านอารมณ์ ภาวะเศรษฐกิจ ภาวะการ ทำหน้าที่และการดูแลตนเอง วิธีการจัดการอาการโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันประกอบด้วย 4 ลักษณะใหญ่ๆ คือ การรอดูอาการ (86.0%) พยายามอดทน (62.0%) การปรึกษาหรือขอความ ช่วยเหลือจากครอบครัวหรือบุคคลอื่น (88.0%) และการรักษาหรือบรรเทาอาการด้วยวิธีของตนเอง ผลการศึกษาครั้งนี้สามารถเป็นแนวทางให้แก่พยาบาลในการตระหนักรู้ถึงลักษณะอาการ ผลของอาการ และวิธีจัดการอาการโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน เพื่อเป็นประโยชน์ในการดูแล การให้คำแนะนำ และการเผยแพร่แก่ผู้ป่วยและสาธารณชน