อาหารธรรมชาติเป็นอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายหลายอย่าง โดยเฉพาะเป็นอาหารที่มี ไขมันต่ำ และประกอบด้วยเส้นใย (Dietary fiber) ซึ่งป้องกันท้องผูก ลดคอเรสโตรรอล อันมีความเกี่ยวเนื่องกับโรคหลอดเลือดหัวใจ มะเร็ง และเบาหวาน ซึ่งเป็นโรคที่มีอัตราการ ตายสูงในประชากรไทย การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงปริมาณร่วมกับเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความแตกต่างของการบริโภคอาหารธรรมชาติ และปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลง การบริโภคอาหารธรรมชาติ จากชนบทมาสู่เขตเมือง เป็นเวลา 1-7 ปี ของประชากรวัยแรงงาน อายุ 15-35 ปี ทั้งชายและหญิง ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 285 คน และศึกษา ในเขตชนบทในหมู่บ้าน จ.นครพนม ผลการวิจัยพบว่า การบริโภคอาหารธรรมชาติในเขตเมืองลดลงจากการบริโภคในเขตชนบท สูงมาก โดยอาหารกลุ่มที่มาจากแหล่งธรรมชาติ ลดลงมากกว่ากลุ่มที่มาจากการเพาะเลี้ยง หรือ ซื้อขาย สำหรับการศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยต่างๆ ที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงการบริโภคอาหาร ธรรมชาติ พบว่า ปัจจัยทางประชากร เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรมมีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลง การบริโภคอาหารในระดับต่ำ ปัจจัยทางความคิดเห็นต่ออาหารธรรมชาติทั้งในเขตเมืองและชนบท มีความสัมพันธ์ในระดับต่ำมาก และปัจจัยทางการมีอยู่ของอาหาร มีความสัมพันธ์กับตัวแปรตามใน ระดับต่ำ ผู้ย้ายถิ่นรับรู้ว่าการบริโภคอาหารธรรมชาติน้อยลง มีผลต่อสุขภาพคือเป็นโรคที่เกี่ยวกับ ระบบอาหาร การศึกษาเชิงคุณภาพในเขตเมืองพบว่า ส่วนใหญ่บริโภคอาหารด้วยการซื้อ สาเหตุที่ยังบริโภค อาหารธรรมชาติอยู่คือติดใจในรสชาติ มีความคิดเห็นว่าอาหารธรรมชาติในเขตเมืองไม่สะอาด ในเขตชนบทพบว่าแหล่งอาหารธรรมชาติลดลงมาก สาเหตุจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพธรรมชาติ และถูกทำลาย ปริมาณอาหารธรรมชาติน้อยลงและไม่หลากหลาย การซื้ออาหารจากร้านค้ามีมากขึ้น ซึ่งอาจทำให้ในเขตชนบทได้รับสารอาหารไม่ครบถ้วน