การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของผู้หญิง ในฐานะผู้ให้การดูแลผู้ป่วยเรื้อรังของครอบครัว โดยศึกษาข้อมูลจากการติดตามพูดคุย สอบถามผู้หญิงที่เป็นกรณีศึกษา จำนวนทั้งสิ้น 6 ราย จากการศึกษาวิจัยครั้งนี้พบว่า ผู้หญิงอุทิศตนต่อการดูแลอย่างสูงเพื่อรับผิดชอบหน้าที่ ตามบทบาทดังกล่าวแม้จะขาดประสบการณ์ ขณะเดียวกันต้องเผชิญกับความเครียดและแรง กดดันต่างๆ อันเนื่องมาจากการตอบสนองต่อความต้องการของผู้ป่วยในทุกด้านซึ่งมีความ เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอตามสภาพอาการของผู้ป่วย ซึ่งมีผลกระทบต่อวิถีชีวิตของผู้ดูแลทั้งใน ด้านสุขภาพร่างกายและจิตใจ ด้านเศรษฐกิจ ด้านทัศนคติและแนวทางการดำเนินชีวิต ด้าน หน้าที่การงานและบทบาททางสังคม รวมไปถึงการมีอิสระในชีวิตส่วนตัว ทำให้การจัดการดูแล ต่อตนเองและหน้าที่เกิดความไม่สมดุล ผลการศึกษาวิจัยชี้ให้เห็นว่า ปัจจัยสำคัญต่อการเกิดความไม่สมดุลดังกล่าว เนื่องมา จากขาดแหล่งประโยชน์สนับสนุนจากสนับสนุน และสังคมรอบข้างของผู้ดูแลที่มีประสิทธิภาพ ประกอบกับตัวของผู้หญิงเองก็ไม่มีการเรียนรู้และทักษะเกี่ยวกับการต่อรองเรียกร้อง เพราะ ขาดความเข้าใจเกี่ยวกับการเชื่อมโยงภาพของตนเองกับปัจจัยแวดล้อมต่างๆ รอบด้านให้ถ่องแท้ สรุปการศึกษาวิจัยครั้งนี้จึงเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาและอุปสรรคที่เกิดขึ้น ใน ขณะที่ผู้หญิงดำรงความรับผิดชอบในครอบครัวยามวิกฤติตามกรอบวัฒนธรรม ภายใต้เงื่อนไข สภาพสังคมปัจจุบัน ที่วัฒนธรรมกำหนดกรอบผู้หญิงว่าด้วยหน้าที่ของผู้หญิงต่อครอบครัวในสังคม ชีวิตจริง (fact) ให้มีลักษณะเป็นคนคนเดียวกับในอุดมคติ (Ideal) ที่คาดหวังไว้ เสมือน เป็นผู้มีความสมบูรณ์แบบในทุกด้าน (perfectionist) ทำให้ผู้หญิงไม่อยู่ในฐานะผู้กระทำ ทางสังคมที่สามารถกำหนดขอบเขตแห่งนิยามของบทบาทตนเองที่แท้จริงอย่างชัดเจนได้