การลดลงอย่างรวดเร็วของทั้งอัตราการเกิดและอัตราการตายได้ส่งผลกระทบต่อ โครงสร้างทางอายุของประชากร แม้ว่าแนวโน้มของจำนวนบุตรเฉลี่ยที่จะอยู่ร่วมอาศัยร่วม ครัวเรือนเดียวกับบิดามารดาผู้สูงอายุจะลดลง แต่ประเด็นสำคัญคือ คุณภาพของการอยู่ร่วม กับบุตรว่าผู้สูงอายุมีความพึงพอใจมากน้อยเพียงใด ซึ่งความพึงพอใจเป็นเรื่องของจิตใจ และความรู้สึก อีกทั้งยังเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงการมีสุขภาพจิตที่ดีอันสะท้อนถึงการมีคุณภาพ ชีวิตที่ดี ดังนั้น วัตถุประสงค์สำคัญของการศึกษาครั้งนี้จึงเพื่อศึกษาแบบแผนการอยู่อาศัย ความพึงพอใจในการอยู่ร่วมกับบุตร และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในการอยู่ร่วมกับบุตร ของผู้สูงอายุไทย โดยใช้ข้อมูลจากการสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ.2537 ของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ตัวอย่างทั้งสิ้น 6,233 คน สถิติที่ใช้คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์ถดถอยแบบพหุคูณ ผลการศึกษา พบว่า ส่วนใหญ่ผู้สูงอายุไทยจะอาศัยอยู่ร่วมกับบุตร ภายในครัวเรือน จะประกอบด้วยบุตร คู่สมรส หลาน และคนอื่นๆ มีเพียงร้อยละ 30 อาศัยโดยปราศจากบุตร อยู่ร่วมด้วย ซึ่งโดยมากจะอยู่ร่วมกับคู่สมรสเท่านั้น แบบแผนการอยู่อาศัยในการอยู่ร่วมกับ บุตรระหว่างเขตเมืองและเขตชนบทมีความแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ผู้สูงอายุทั้งสองเขต ที่อยู่อาศัยต่างก็มีคะแนนความพึงพอใจสูง ส่วนปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในการอยู่ ร่วมกับบุตรใน~iภาพรวม~i ได้แก่ การได้รับการเกื้อหนุนจากบุตร ความเพียงพอของรายได้ สถานภาพสมรสของผู้สูงอายุ ภาวะสุขภาพ ความต้องการเลี้ยงดูจากบุตร และการศึกษา ตามลำดับ และแม้ว่าเขตที่อยู่อาศัยจะไม่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจในการอยู่ร่วมกับบุตร แต่ปัจจัยที่มีผล ต่อความพึงพอใจของแต่ละเขตที่อยู่อาศัยนั้นมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง กล่าวคือ ปัจจัยที่มีผล ในเขตเมือง ได้แก่ ความเพียงพอของรายได้ การได้รับการเกื้อหนุนจากบุตร ภาวะสุขภาพ สถานภาพสมรสของผู้สูงอายุ และสถานภาพสมรสของบุตร ตามลำดับ ส่วนปัจจัยที่มีผลในเขตชนบท ได้แก่ การได้รับการเกื้อหนุนจากบุตร ความเพียงพอของรายได้ สถานภาพสมรสของผู้สูงอายุ ภาวะสุขภาพ และความต้องการเลี้ยงดูจากบุตร ตามลำดับ ปัจจัยดังกล่าวเหล่านี้ล้วนมีผลในทาง บวกกับความพึงพอใจในการอยู่ร่วมกับบุตรของผู้สูงอายุทั้งสิ้น ยกเว้นสถานภาพสมรสของบุตร